พ่อหนิงกับแม่หนิงไม่เคยคิดเลยว่าจะมีไม้นี้อีก
—พูดให้ถูกก็คือ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่หนิงชูหลุดพ้นจากการควบคุมของพวกเขา
เพราะในความคิดของพวกเขา ลูกสาวคนนี้ก็ควรทุ่มเทให้ครอบครัวทุกอย่าง ถึงจะไม่ถือว่าเนรคุณต่อบุญคุณที่พวกเขาเลี้ยงดูมา
แม้บุญคุณที่ว่า พวกเขาจะอธิบายไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามีอะไรบ้าง แต่ในโลกของพวกเขา หนิงชูก็ควรทำเรื่องพวกนี้!
“พี่ ไม่ใช่นะ... แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว พี่ถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?”
หนิงเย่าถามอย่างไม่อยากเชื่อ “ผมเป็นน้องชายแท้ ๆ ของพี่นะ!”
“แล้วเธอเคยเห็นฉันเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเธอบ้างไหม?”
หนิงชูย้อนถามอย่างสงบนิ่ง “ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเงินที่ฉันเคยให้พวกคุณไป ฉันก็ไม่เอาคืนแล้ว ถือเสียว่าฉันชดใช้บุญคุณที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูฉัน...”
“อ้อ ไม่สิ”
เธอเยาะเย้ย “ให้กำเนิดอย่างเดียว ไม่ได้เลี้ยงดู... แต่ก็ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ไม่แคร์แล้ว”
“ตั้งแต่วันนี้ไป พวกคุณก็ถือเสียว่าไม่มีลูกสาวอย่างฉัน ส่วนฉันก็จะถือว่าไม่มีครอบครัวอย่างพวกคุณ ต่างคนต่างไปตามทางของตัวเอง”
พูดจบ เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง
สายใยครอบครัว...
คนเรายิ่งขาดสิ่งใด ก็ยิ่งโหยหาสิ่งนั้น
ครั้งหนึ่ง สายใยครอบครัวคือสิ่งที่เธอโหยหามากที่สุด
เธอเติบโตขึ้นมาท่ามกลางการกดขี่จากครอบครัว ความรู้สึกต่ำต้อยฝังลึกอยู่ในใจ