“แค่ก ๆ”
โจวฉีเก้อเขินเล็กน้อย เขากระแอมเบา ๆ “ใช่ครับ แต่คดีนี้ยังไม่รีบร้อน รายละเอียดไว้ผมค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง ถึงตอนนั้นถ้าคุณไม่อยากรับทำก็ไม่เป็นไรครับ”
“ไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันเถอะค่ะ”
เซิ่งซินเยว่ไม่ได้รับปากแน่ชัด แต่ในใจเอนเอียงไปทางช่วยแล้ว
ถึงอย่างไร การรับของจากคนอื่นมาก็ย่อมเกรงใจ เช่นเดียวกับการกินของเขาก็ย่อมต้องตอบแทน
โจวฉีช่วยเธอสืบเรื่องต่าง ๆ ในฐานะเจ้าหน้าที่นอกสังกัด เธอก็ควรออกแรงช่วยบ้าง
คืนนั้นคงเป็นคืนที่หลายคนไม่อาจข่มตาหลับได้
แต่เซิ่งซินเยว่กลับหลับสบายเป็นที่สุด
วันต่อมา พอเธอตื่นขึ้นมา โจวฉีก็ส่งข้อมูลของพ่างเซี่ยมาทางไวแชตแล้ว
ยังมีข้อความอีกย่อหน้าหนึ่งว่า “ผมพบคนชื่อพ่างเซี่ยจากประวัตินักศึกษาของมหาวิทยาลัยเอสก่อนหน้านี้ แต่ผลการสืบสวนระบุว่าเขายังไม่ตาย บันทึกของตำรวจก็ลงไว้แค่ว่าสูญหาย ไม่รู้ว่าใช่คนที่คุณตามหาหรือเปล่า”
สูญหายหรือ?
เซิ่งซินเยว่ขมวดคิ้ว ก่อนจะกดเปิดไฟล์พีดีเอฟ
หน้าแรกของข้อมูลเป็นรูปถ่ายของพ่างเซี่ยอย่างชัดเจน ใบหน้าเหมือนกับวิญญาณปากกาทำนายทุกประการ!
เป็นเขาจริง ๆ ด้วย
“อืม ใช่คนนี้ค่ะ ลำบากคุณแล้ว”
เซิ่งซินเยว่พลิกดูข้อมูล ในนั้นระบุว่า พ่างเซี่ยเป็นนักศึกษารุ่นปี 2015 ของมหาวิทยาลัยเอส เขาหายตัวไปอย่างลึกลับในช่วงปีสอง และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครพบเบาะแส
แต่เขาตายไปแล้วชัด ๆ
ทว่าในบันทึกของตำรวจกลับระบุเพียงว่าสูญหาย
นั่นหมายความว่า จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบศพของเขา!