“หลายปีมานี้เธอแย่งสถานะของชิงชิงไปครอบครอง แถมยังคิดว่าตัวเองเป็นหงส์ทองคำจริง ๆ อีก ชิงชิงใจดีไม่ไล่เธอไป เธอกลับได้ใจ นอกจากจะทนชิงชิงไม่ได้แล้ว ยังอาละวาดในงานวันเกิดจนตระกูลถานวุ่นวายไปหมด เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ต่อให้พูดถึงสายเลือด เธอจะเอาอะไรมาเทียบกับชิงชิง? ไก่ป่าก็คือไก่ป่า ไม่รู้จักแยกแยะสถานการณ์ ไม่มีหัวคิดเอาเสียเลย”
“ดูสิ ผ่านไปแค่ไม่นาน ตอนนี้พอไม่มีตระกูลถาน เธอก็ตกต่ำถึงขั้นไปเป็นเมียน้อยของผู้ชายแก่ ๆ แล้ว สันดานต่ำทรามตั้งแต่ในกระดูกจริง ๆ!”
ได้ฟังคำพูดเสียดแทงทีละประโยคของเธอ ชุยเจ๋ออวี่ก็เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
เขาดึงมือออกอย่างแนบเนียน ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจนักว่า “เล่ออี เรื่องที่ไม่มีหลักฐานอย่าพูดส่งเดช”
พูดจบ เขาก็หันไปมองเซิ่งซินเยว่ “คุณถาน ต้องขอโทษจริง ๆ เล่ออีเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา ไม่ทันคิดจนพูดจาล่วงเกินคุณ ถ้าคุณไม่สบายใจ ผมขอโทษแทนเธอด้วย ขอให้คุณอย่าถือสาเธอเลย”
เขามาที่นี่ในฐานะแฟนของเซวียเล่ออี ถึงตอนนี้อยากตัดขาดจากเรื่องนี้ก็คงไม่ทันแล้ว
ชุยเจ๋ออวี่ทำได้เพียงกล่าวขอโทษอย่างจริงใจ ทว่าเซวียเล่ออีกลับเบิกตากว้างฉับพลัน สีหน้าเหลือเชื่อพลางโวยวายว่า “เจ๋ออวี่ คุณพูดอะไรน่ะ คุณจะขอโทษเธอทำไม!”
“เธอทำเรื่องแบบนั้นเองแท้ ๆ หรือฉันจะพูดไม่ได้?”
“ผู้ชายแก่ ๆ ที่อยู่ตรงนั้นคุณก็เห็นแล้ว เมื่อกี้พวกเขาเดินซื้อของด้วยกันชัด ๆ ใคร ๆ ก็รู้ว่าตอนถานซินเยว่ถูกไล่ออกจากตระกูลถาน เธอไม่ได้เอาเงินติดตัวไปสักแดงเดียว แต่ตอนนี้กลับมาซื้อเสื้อผ้าในห้างหรูแบบนี้ เงินของเธอมาจากไหน เห็น ๆ กันอยู่ไม่ใช่หรือ?”