เธอโกรธจนด่าลั่น “ใครอยากให้คุณอยู่เป็นเพื่อนกัน! น่ารำคาญจะตาย ไปให้พ้น! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกแล้ว!”
พูดจบก็ทั้งผลักทั้งดัน หยงเหิงออกไปจากห้องทันที
จนกระทั่งประตูด้านหลังปิดกระแทกดังสนั่น หยงเหิงถึงได้สติกลับมา
แต่เขายังไม่อยากเชื่ออยู่ดี
เขาถูก...ไล่ออกมาจริง ๆ เหรอ?
ในห้อง ต้วนเจียซูใช้น้ำเย็นล้างบริเวณที่กาแฟกระเด็นใส่ จากนั้นจึงเดินไปเก็บโทรศัพท์ โชคดีที่โทรศัพท์ยังทนทาน ไม่ได้ตกจนพัง
มองกาแฟที่หกเลอะพื้นแล้วเธอก็หงุดหงิด จึงเรียกป้ามาเก็บกวาด ก่อนจะนั่งหน้าบึ้งอยู่บนโซฟา เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้เซี่ยอิ่งฟัง แล้วพูดอย่างสะใจเล็กน้อยว่า “ฉันไล่เขาออกไปแล้ว! นับว่าเป็นเรื่องดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นฉันคงคิดไม่ออกว่าจะหาโอกาสเปิดหน้าชนกับเขาตรง ๆ ยังไง ผู้ชายเฮงซวย ทำตัวเหมือนผี น่าขนลุกชะมัด!”
ด้านนอกประตู หยงเหิงมีสีหน้ามืดครึ้ม
เขาไม่เคยนึกเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะถูกผู้หญิงไล่ออกจากบ้าน!
เขาหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหา ต้วนเจียซูทางไวแชต แต่กลับเห็นเครื่องหมายตกใจสีแดงเด่นหรา
หยงเหิง: “???”
ดี ดีมาก! ในชีวิตนี้เขาเคยเห็นเครื่องหมายตกใจสีแดงแค่สองครั้ง ครั้งก่อนก็ตอนถูกถานซินเยว่บล็อก!
พอนึกถึงถานซินเยว่ ความรู้สึกผิดที่มีต่อต้วนเจียซูก็พลอยมลายหายไปด้วย เดิมทีเขาคิดจะปลอบเธอสักหน่อย แต่ในเมื่อเธอกล้าก่อเรื่องอย่างไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำดีกับเธออีก
หยงเหิงทำหน้าบึ้ง แต่เหตุผลที่เขายังอยู่ที่นี่ก็เพื่อสืบให้รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างถานซินเยว่กับจ้าวจงเสียงเป็นอย่างไร ตอนนี้ถูกต้วนเจียซูไล่ออกมาแบบนี้ เขาก็ไม่ยอมกลับไปมือเปล่า จึงกลับไปนั่งในรถ จับตาทางเข้าหมู่บ้านอย่างใจจดใจจ่อ รอให้เซิ่งซินเยว่กับพวกกลับมา!