ซางจือโยนทิชชูเปียกห่อหนึ่งมาจากเบาะหน้า น้ำเสียงเย็นชาไม่ต่างกัน “ลุงคะ ในเมื่อฉันยังพอมีความอดทนจะพูดกันดี ๆ เราหาที่คุยกันให้รู้เรื่องดีกว่าค่ะ”
“ตู้เจ๋อเป็นคนขับรถของบ้านเรา แต่เขาก็เป็นเพื่อนของฉันด้วย คุณทำร้ายเพื่อนฉันแล้วยังคิดจะมารีดไถอีก คงไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้จะจบลงง่าย ๆ แบบนี้หรอกนะคะ?”
“ถะ...ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นลูกชายฉัน!”
หวังต้าเฉียงเชิดคอขึ้น “ลูกชายเลี้ยงดูพ่อ มันก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!”
“เลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อแม่ ในตัวเขามีสายเลือดของฉันอยู่! บุญคุณที่ให้กำเนิดน่ะ พวกคุณรู้ไหมว่ามันคืออะไร? ถ้าไม่มีฉัน เขาจะได้เกิดมาบนโลกนี้หรือไง!”
“อีกอย่าง ตอนนี้เขารวยขนาดนี้ เงินแปดล้านก็หยิบออกมาได้ง่าย ๆ ในฐานะพ่อของเขา ฉันใช้ชีวิตแบบไหน ส่วนเขาใช้ชีวิตแบบไหน? ถ้าไม่ดูแลฉัน เขาจะมีหน้าใช้ชีวิตต่อได้อย่างสบายใจหรือไง?!”
ตู้เจ๋อกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดชัด เขาเตือนตัวเองในใจนับครั้งไม่ถ้วนว่ากำลังขับรถอยู่ ห้ามโมโหเด็ดขาด ในรถยังมีคนนั่งอยู่ด้วยอีกสองคน
แต่ซางจือทนไม่ไหวแล้ว “คุณพูดอะไรของคุณ? รู้จักแต่บุญคุณที่ให้กำเนิด แล้วรู้ไหมว่าบุญคุณที่เลี้ยงดูคืออะไร? ตลอดหลายปีมานี้คุณเคยเลี้ยงเขาบ้างไหม?”
“ใช่ คุณมีส่วนอยู่ครึ่งหนึ่ง เขาถึงได้เกิดมาบนโลกนี้ แล้วคุณเสียสละอะไรบ้าง?”