ไม่รู้ว่าเป็นเพียงภาพลวงตาหรือไม่ จู่ ๆ ชายคนนั้นก็รู้สึกไปทั้งตัวราวกับถูกแช่อยู่ในถังน้ำแข็ง แม้แต่ซอกกระดูกยังแผ่ความหนาวเย็นออกมา
ความเจ็บปวดที่น่องยิ่งทวีขึ้น คราวนี้น่องอีกข้างก็เริ่มปวดตามไปด้วย!
ความผิดปกติของสามีทำให้หลิวเสวี่ยยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
เธอมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ แต่มันเหลวไหลเกินไปจนไม่กล้าเชื่อ ทั้งยังไม่กล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ
“คุณ...อาจารย์”
“พี่ชายที่หนวนหนวนพูดถึง...จะเป็นลูกชายของฉันหรือเปล่าคะ?”
เธอถามเสียงสั่น “เขา...หรือว่า...”
“ตายแล้ว?”
เมื่อคำสองคำสุดท้ายหลุดออกมา รูม่านตาของหลิวเสวี่ยก็หดเล็กลง เธอจ้องเซิ่งซินเยว่เขม็ง
เซิ่งซินเยว่ไม่ได้พูดอะไร
แต่ปฏิกิริยาของเธอกลับยิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานของหลิวเสวี่ย!
เรี่ยวแรงทั่วร่างราวกับถูกสูบออกไปในพริบตา หลิวเสวี่ยหน้ามืดวูบ
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้...แม่สามีกับคนอื่น ๆ เป็นคนทำให้เขาตายหรือคะ? พวกเธอใช่ไหม? ไป๋ต้าเฉิงก็มีส่วนด้วยใช่ไหม!!!”
ดวงตาคู่หนึ่งแดงก่ำเพราะเลือดคั่ง ไป๋ต้าเฉิงก็คือชื่อสามีของเธอ
“ทำไม!!!”
หลิวเสวี่ยหันขวับไป ดวงตาแดงฉานจ้องสามีเขม็ง “พวกคุณทำอะไรกันแน่!!!”
ไป๋ต้าเฉิงไม่เคยถูกภรรยาพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน เขาจึงเผลอคิดจะโกรธขึ้นมา แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นมาจากน่องทำให้พูดไม่เป็นประโยค ได้แต่หลบตาอย่างรู้สึกผิด ปากก็ยังคงปฏิเสธไม่หยุด “พูดเรื่องอะไร...ผมไม่รู้เรื่องเลย!”