“เข้าใจแล้ว”
หนิงชูถอนหายใจยาว ก่อนหัวเราะเยาะตัวเอง “ก็คือโยนเรื่องนี้มาให้ฉันรับใช่ไหม?”
“เอ่อ... ก็ไม่ใช่แบบนั้นเสียทีเดียว...”
เรื่องราวถูกเปิดโปงจนหมด หนิงเย่ารู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด
แต่เมื่อเห็นแววเย้ยหยันลึกล้ำในดวงตาของหนิงชู เขาก็ยังอดแก้ตัวให้ตัวเองไม่ได้ “พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ เธอลองคิดถึงฉันบ้างได้ไหม?”
“อย่างน้อยฉันก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอนะ รู้หรือเปล่าว่าช่วงนั้นฉันนอนไม่หลับทุกคืน พอหลับตาก็เห็นแต่ใบหน้าน่าสยดสยองนั่น”
“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนอนเลย ชีวิตฉันอาจจะรักษาไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“ใช้วิธีนี้ก็เพราะจนปัญญาจริง ๆ เธอไม่ยอมช่วยฉันแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านี้เลยหรือ?”
“นายคิดว่านี่เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือ?”
แม้แต่พี่เหมยยังอดหัวเราะไม่ได้ “ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านายคิดว่านี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ทำไมไม่โยนไปให้พ่อนาย ทำไมไม่โยนไปให้แม่นาย แต่ต้องโยนมาให้พี่สาวของนายด้วย?”
“แล้วคนที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี่ ไม่ใช่ตัวนายเองหรอกหรือ?”
“ถ้าตอนนั้นนายไม่เอาเงินก้อนนั้นมา แล้วจะไปเจอเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?”
หนิงเย่าชูคางขึ้น “พูดอะไรกันแบบนั้น พ่อแม่ฉันอายุมากแล้วนะ อีกอย่าง การโยนเคราะห์ให้คนอื่นก็แค่เบี่ยงเบนความสนใจของผีผู้หญิงตนนั้น ไม่ได้ทำให้เธอบาดเจ็บสักเท่าไรเสียหน่อย”