ห้องจัดเลี้ยงกว้างใหญ่ตามปกติควรจะเป็นสถานที่ที่มีเสียงอึกทึกครึกโครม
แต่ในเวลานี้ บรรดาแขกต่างมองหน้ากันเงียบกริบ มีเพียงเสียงดนตรีคลอเบา ๆ อบอวลด้วยความสุขที่ดังวนเวียนอยู่ ทว่ากลับยิ่งทำให้เสียงคลุ้มคลั่งของคนเสียสติคนนั้นก้องเข้าไปในหูของทุกคน
ครอบครัวของพวกเขาไม่ได้ร่ำรวยอะไร ยิ่งไปกว่านั้น สินสอดห้าแสนแปดหมื่นหยวน ไม่ว่าจะวางไว้ที่ไหนก็เรียกได้ว่าเป็นเงินก้อนมหาศาล
ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาไม่ให้อะไรเป็นสินเดิมเลย แถมเงินสินสอดยังถูกส่งให้ครอบครัวฝ่ายหญิงทั้งหมด ไม่ได้ติดตัวไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคู่บ่าวสาว
ก่อนถึงวันแต่งงาน ครอบครัวของหญิงสาวก็ยกเรื่องนี้เป็นผลงานอันรุ่งโรจน์ของพวกเขาไปแล้ว แทบอยากจะประกาศให้ญาติทุกกลุ่มแชตรู้สักแปดร้อยรอบ จึงมีคนไม่น้อยมองพวกเขาด้วยความอิจฉาริษยา
—แต่ทั้งหมดนี้กลับกลายเป็นเรื่องน่าขันไปในชั่วขณะนี้ พร้อมเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของคนเสียสติคนนั้น
หรือจะพูดให้ถูก ก็คือความอัปยศที่ฝังลึกลงในใจ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร อาจเป็นสองนาที หรืออาจยาวนานราวหนึ่งศตวรรษ
ในที่สุดทุกคนก็ได้สติกลับมาจากเหตุการณ์พลิกผันนี้
แม่ของหญิงสาวกรีดร้องสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่คนเสียสติออกไป ใครจะคิดว่าคนเสียสติคนนั้นจะดูเพี้ยน ๆ แต่กลับว่องไวผิดธรรมดา ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจับตัวเขา ระหว่างชุลมุนก็ไม่รู้ว่าล้มโต๊ะไปกี่ตัว ผลไม้ เมล็ดแตง และอาหารอื่น ๆ กระจัดกระจายเต็มพื้น