โปสเตอร์เต็มผนัง ชั้นหนังสือแน่นขนัดไปด้วยโฟโต้บุ๊ก เหนือโต๊ะเขียนหนังสือยังแปะตารางงานช่วงนี้ของหลี่ลั่วซีไว้ด้วย แม้แต่ในปฏิทินก็ยังเขียนวันเกิดของเธอเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าใส่ใจไม่น้อย
จงซิวหมิงไม่รู้ว่ากระจกบานนั้นมีความสามารถมากแค่ไหน แต่ดูจากห้องของเว่ยซานแล้ว ความชอบที่เธอมีต่อหลี่ลั่วซีน่าจะเป็นเรื่องจริง
ยังมีเสียงกรีดร้องที่ดังจนแทบจะพลิกหลังคา หลังจากหลี่ลั่วซีปรากฏตัวในวิดีโอนั่นอีก
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ……”
บางทีเพราะตัวตนที่แท้จริงของเธอถูกเปิดโปงหมดแล้ว หลี่ลั่วซีจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
เธอทำใจยอมแพ้ หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ใครจะไปสนพวกเขากัน!”
“ฉันไม่รู้จักพวกเขาสักหน่อย ใครจะสนว่าพวกเขาทำอะไร ยิ่งไปกว่านั้น คอนเสิร์ตเมื่อคืนนี้ พวกเขาก็เต็มใจมาเอง!”
“ฉันไม่ได้เอามีดจ่อคอให้พวกเขามาสักหน่อย พวกเขามากันเองทั้งนั้น เกี่ยวอะไรกับฉัน!”
จงซิวหมิงโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ “จะไม่เกี่ยวกับเธอได้ยังไง! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอควบคุมพวกเขา พวกเขาจะมาได้ยังไง!”
ระหว่างที่พูดกัน ทั้งสามก็พบว่าตำแหน่งของพวกเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยอีกแล้ว
พลังของกระจกบานนั้นยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นส่งผลต่อสภาพแวดล้อมรอบข้างให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า
เซิ่งซินเยว่ส่ายหน้า แค่นหัวเราะ “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ถือว่าเธอหาเรื่องใส่ตัวเอง”