“ชิงชิงขอแค่คำขอโทษจากคุณหนึ่งคำ มันยากเกินไปแบบนั้นเลยเหรอ?”
เสียงชายที่เต็มไปด้วยความโกรธดังขึ้นข้างหู
เอ? เซิ่งซินเยว่ชำเลืองมอง
เขาหมายถึงเธอหรือเปล่านะ ตกใจหมดแล้ว
เซิ่งซินเยว่เงยหน้าขึ้นอย่างงงงวย
เมื่อครู่เธอไม่ได้เสียสละชีวิตตัวเองเพื่อปราบจอมมารร้ายกาจที่หลอกหลอนโลกมนุษย์ใช่ไหม?
ทำไมพริบตาเดียวมาอยู่ตรงนี้ได้?
ในห้องแต่งหน้าหรูหรา คนกลุ่มหนึ่งกำลังจ้องเธอด้วยสายตาพิโรธ
บนพื้นคือชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ถูกตัดเป็นชิ้น ๆ เม็ดไข่มุกกระจัดกระจายเต็มพื้น หญิงสาวตาแดงก่ำกำลังถูกหญิงงามวัยกลางคนโอบกอดไว้ในอ้อมแขน บนมือมีรอยแผนไหม้เป็นวงกว้าง
ชายวัยกลางคนข้าง ๆ เธอเปิดปากอีกครั้งอย่างอาฆาต “ซินเยว่ หลายปีมานี้พ่อแม่เลี้ยงเธอมาดีเกินไป จนทำให้เธอเป็นคนไม่มีกฎไม่มีกามธุระแบบนี้!”
เมื่อมองเหล่านี้หลายใบหน้า ความทรงจำที่ถูกลืมมานานก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นมา
ใบหน้าเซิ่งซินเยว่เย็นลงเรื่อย ๆ
คนเหล่านี้ คือ “ครอบครัว” ในชาติที่แล้วของเธอ และคู่หมั้นในนาม
เธอคือลูกสาวแท้จริงที่ถูกพลาดพาไปเลี้ยง เคยมีความสุขไร้กังวลมานับสิบปีที่บ้านตระกูลถาน จนกระทั่งวันหนึ่ง ถานเหวินเสวียน พ่อของตระกูลถาน บังเอิญได้พบกับลูกสาวแท้ ๆ ของเขา คือถานชิงชิง
ผลตรวจดีเอ็นเอยืนยันตัวตนของเธออย่างชัดเจน และในคืนเดียว ชีวิตของเซิ่งซินเยว่ก็พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง
พ่อแม่สงสารลูกสาวแท้ ๆ ที่ต้องออกเร่ร่อนจากบ้านมานานหลายปี อยากชดเชยความรักที่พลาดไปทั้งหมดให้กับเธอในคราวเดียว
ส่วนพี่ชาย ๆ ยิ่งตกหลุมรักน้องสาวแท้ของตัวเองจนถึงขั้นเอาใจมาให้ ส่วนเซิ่งซินเยว่ที่ยึดครองตำแหน่งลูกสาวแท้มานานหลายปี ตอนนี้กลับกลายเป็นคนโปร่งใสในบ้านทันที
เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลถาน แต่ผลตรวจก็อยู่ตรงหน้า เธอเคยคิดจะเดินจากไปเฉย ๆ ทว่าถานชิงชิงจับมือเธอไว้ พูดออกมาทีละคำอย่างจริงใจ “พี่ซินเยว่ อย่าไปนะคะ ความสัมพันธ์ทางสายเลือดมันสื่อถึงอะไรได้ ไม่ว่ายังไงพี่ก็ลูกสาวของตระกูลถานตลอดไป แถมชิงชิงก็อยากมีพี่สักคนจริง ๆ ด้วยค่ะ ยิ่งถ้าพี่เดินจากไปแบบนี้ พ่อแม่กับพี่ ๆ เขาก็เสียใจเหลือเกินนะคะ!”
เซิ่งซินเยว่ก็หลง ๆ งง ๆ อยู่พักหนึ่ง ถูกคำพูดหวานหลอกเพียงไม่กี่ประโยคก็มึนตึ้บไปตาม ๆ กัน
เธอเองก็จริงใจกับอีกฝ่ายอย่างที่สุด แต่ใครจะไปรู้ว่าถานชิงชิงพอใจ ๆ ทำตัวเป็นน้องสาวรักพี่สมรักกับเธอภายนอก ข้างหลังกลับวางแผนแสบสันต์ไม่หยุด
ภายใต้การจัดฉากอย่างมีเจตนาครั้งแล้วครั้งเล่า เซิ่งซินเยว่ก็ค่อย ๆ กลายเป็นคนชั่วใจแคบ อิจฉาริษยา ไม่มีที่ให้ลูกสาวแท้ในสายตาของพ่อแม่และพี่ชายทั้งสาม ช่องว่างระหว่างพวกเขาก็ทวีความลึกขึ้นเรื่อย ๆ
เพราะรู้สึกผิดที่ได้ชิงชีวิตของอีกฝ่ายมา เซิ่งซินเยว่จึงรู้สึกขอบคุณถานชิงชิงมาโดยตลอด ไม่เคยคิดเลยว่าปัญหาจะเกิดจากตัวเธอเอง บางทียังเคยเจ็บใจก็ไปเล่าให้ “น้องสาวที่ดี” คนนี้ฟัง
ฉากตรงหน้านี้ ก็คือตระกูลถานตั้งใจจะประกาศตัวตนของถานชิงชิงอย่างเป็นทางการต่อหน้าผู้คน ผ่านงานเลี้ยงวันเกิดของถานชิงชิงและเซิ่งซินเยว่
ครึ่งชั่วโมงก่อนงานเริ่ม ถานชิงชิงนัดเซิ่งซินเยว่มาพบที่ห้องแต่งหน้า แต่คาดไม่ถึงว่าพอเข้ามาก็เจอชุดราตรีเศษซากเต็มพื้น
เห็นกรรไกรวางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ เซิ่งซินเยว่ก็หยิบขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ วินาทีถัดมา ถานชิงชิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับหยงเหิง บุตรชายคนโตตระกูลหยง ผู้ถูกจัดเป็นคู่หมั้นกับลูกสาวแท้ของตระกูลถานตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นจึงเป็นไปตามสถานการณ์ ถานชิงชิงร้องไห้โห่สะอึกสะอื้น หยงเหิงกล่าวโทษเธออย่างเดือดดาล ส่วนเซิ่งซินเยว่ไม่มีปากพูดจะเถียง
เสียงอึกทึกตรงนี้ทำให้คนอื่น ๆ ทยอยตามมา เมื่อเห็นฉากนี้ พ่อถานก็โมโหหนัก สรุปว่าเซิ่งซินเยว่อิจฉาตำแหน่งลูกสาวแท้ของถานชิงชิง จึงเจตนาทำให้เธออับอาย!
เซิ่งซินเยว่พยายามอธิบายจนเกือบสติแตก แต่ไม่มีใครฟังเลย จนกระทั่งถานชิงชิงถือแก้วน้ำร้อนเดินมาเอง ปลอบใจให้เธอค่อย ๆ พูด
คาดไม่ถึงว่าทันทีที่เธอรับแก้วนั้น ถานชิงชิงก็ปล่อยมือ ต่อหน้าคนทั้งหมด น้ำร้อนเต็มแก้วเทลงมือของตัวเองจนหมดแก้ว!
เซิ่งซินเยว่มองเธอตะลึงงัน ถึงแม้เธอจะเชยช้าแค่ไหน ตอนนี้ก็เข้าใจทุกอย่างในที่สุด!
ถูกคนเล่นเป็นเครื่องมือเหมือนคนโง่มานานขนาดนี้ วินาทีนั้น อารมณ์ของเซิ่งซินเยว่ก็ระเบิด เธอวีดวิ่งเสียงหลงบอกทุกคนว่าทั้งหมดนี้คือแผนชั่วของถานชิงชิง แต่ไม่มีใครเชื่อ
ทุกคนมองเธอด้วยสายตาผิดหวัง ถานเหวินเสวียนบีบบังคับให้เธอขอโทษถานชิงชิง ด้วยความโกรธจัด เซิ่งซินเยว่วิ่งออกไป ถานชิงชิงตามไป แล้วทั้งสองก็ถูกลักพาตัวพร้อมกัน
พ่อแม่ของเธอรวมถึงพี่ชายทั้งสาม ทุกคนเลือกช่วยถานชิงชิงก่อน
ส่วนเซิ่งซินเยว่ กลับถูกทำร้ายจนเสียชีวิตอย่างไร้เยื่อใย
“ระบบ นี่มันเรื่องอะไร?”
เซิ่งซินเยว่ถามในจิตใจ
ชาติที่แล้วหลังจากที่เธอเสียชีวิต วิญญาณก็ถูกระบบพามาเกิดในพิภพผู้บำเพ็ญแห่งหนึ่ง หลายร้อยปีมานี้เธอบำเพ็ญอย่างเข็มขัดเข็มขัด สุดท้ายก็สำเร็จเป็นผู้ทรงอิทธิปาฏิหาริย์อันดับหนึ่งแห่งสำนักเสวียน ผลคือเสียสละชีวิตไปแล้วกลับมาที่นี่อีกครั้ง?
【ใช่แล้วค่ะ ผู้ภารกิจ เพราะคุณเสียสละชีวิตเพื่อปราบจอมมารในพิภพผู้บำเพ็ญ นับเป็นบุญใหญ่หลวง ระบบจึงตัดสินให้คุณมีโอกาสเกิดใหม่หนึ่งครั้ง หวังว่าคุณจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะคะ~】
เซิ่งซินเยว่: “……”
ที่ห่วยแบบนี้ จะให้กลับมาทำไมกันเล่า
【งั้นคุณ… จะตายซะเลยดีไหมคะ?】
เซิ่งซินเยว่นิ่งไร้ความรู้สึก “ไปให้พ้น”
เธอหยุดคิดชั่วครู่ แล้วถามต่อ “แล้วระดับการบำเพ็ญกับพลังวิญญาณของฉันล่ะ? ฉันรู้สึกได้ว่ามันยังอยู่ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่ พลังวิญญาณฉันก็ใช้ได้แค่เสี้ยวเดียว”
【นั่นคือกฎแห่งสวรรค์ของโลกนี้ค่ะ】
ระบบอธิบาย【คุณคงรู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณในโลกนี้บางเบามาก เพื่อไม่ให้โลกเสียสมดุล พลังแห่งกฎจะกดขี่ปัจเจกที่แข็งแกร่งไว้โดยเจตนา เหตุที่หลังการก่อตั้งประเทศสิ่งมีชีวิตเวทมนตร์เปลี่ยนรูปไม่ได้ ก็เพราะเหตุนี้ค่ะ】
“แล้วระดับการบำเพ็ญของฉันล่ะ…”
【ฟื้นฟูได้ค่ะ แต่ต้องใช้พลังแห่งบุญจำนวนมหาศาล】
“เข้าใจแล้ว ตอนนี้ไปให้พ้นได้แล้ว”
【ได้เลยค่ะ】
ถานเหวินเสวียนเสียงหนักอกหนักใจ “ซินเยว่ วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของเธอกับชิงชิง ข้างนอกยังมีแขกกำลังรออยู่ ขอเพียงเธอขอโทษชิงชิง พ่อแม่จะยังไม่ถือโทษเรื่องนี้ไปก่อน”
“คุณพ่อ…”
ถานชิงชิงดึงแขนเสื้อถานเหวินเสวียนเบา ๆ เสียงนุ่มหวานว่า “พี่ซินเยว่คงไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ…”
“ทำแบบนี้ได้ยังไง!”
ถานเหวินเสวียนโกรธว่า “เธอไม่เพียงตัดชุดราตรีของชิงชิงจนขาด ยังท่อน้ำร้อนร้อนแดกเลอะมือชิงชิงต่อหน้าคนทั้งหมด ฉันนี่ไม่นึกเลยว่าเลี้ยงลูกสาวมานานขนาดนี้ ได้แต่คนชั่วใจขนาดนี้มา!”
“ขอขัดจังหวะหน่อยนะ”
เผชิญหน้ากับคำด่าของถานเหวินเสวียน เซิ่งซินเยว่ยกมือขึ้นขยี้ขมับที่เริ่มปวด สายตากวาดมองถานชิงชิง ยิ้มกึ่งเยาะว่า “ฉันนี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันชั่วตรงไหน ถานชิงชิง โขกก้นเต่าใบใหญ่ขนาดนี้มาโขกหัวฉัน เบื้องหลังมันร้ายกาจ มันไม่ปวดใจบ้างเหรอ?”
ถานชิงชิงอึ้งไปชั่วขณะ เสียงอ่อนแรงว่า “พี่ซินเยว่ พี่พูดเรื่องอะไรคะ…”
“ทั้งว่าฉันตัดชุดราตรีของเธอ ทั้งว่าฉันเทน้ำใส่มือเธอโดยเจตนา เพื่อไล่ฉันออกไปเธอก็เหนื่อยกันเป็นที่สุดแล้ว ฉันแค่ไม่เข้าใจ ถ้ารับฉันไม่ได้ขนาดนี้ ตอนที่ฉันจะเดินจากไป เธอทำไมต้องกันฉันไว้ล่ะ? นี่ก็เป็นหนึ่งในละครของเธอด้วยเหรอ?”
เมื่อสบตากับเซิ่งซินเยว่ ในดวงตาของถานชิงชิงก็เผยความตกใจสักหน่อย
เกิดอะไรขึ้น เธอรู้สึกว่า เซิ่งซินเยว่ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมตรงไหนสักอย่าง?
ไม่ทันถานชิงชิงจะได้พูด หยงเหิงข้าง ๆ ก็เสียงหนักแน่นว่า “ซินเยว่ เธอจะแก้ตัวไปถึงไหน ตอนที่ฉันกับชิงชิงเดินเข้ามาก็เห็นเธอถือกรรไกรอยู่ในมือพอดี ได้ชิ้นได้ส่วนขนาดนี้ เธอจะไม่ยอมรับอีกเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่หมุนหน้าไปอย่างเฉื่อยชา ทักทายชายหนุ่มที่ควรจะเป็นคู่หมั้นของเธอในชาติที่แล้ว
พอมองดี ๆ ก็เห็นอะไรบางอย่างขึ้นมา
คนกรุงเตี้ยตูต่างกล่าวขวัญว่าบุตรชายคนโตตระกูลหยงอย่างหยงเหิงนั้นรูปโฉมงดงาม นุ่มลึกดังหยกขาว เข้าถึงง่าย แต่เมื่อเธอมองหยงเหิง ดวงตาขุ่นมัว หางตาแถว “เจียนเหมิน” ล้อมรอบด้วยสีคล้ำดำขี้ม้า…
เอาเหอะ เข้าถึงง่ายจริง ๆ ก็จริง
แต่มันเข้าถึงง่ายไปนิดหรือเปล่านะ?
ยิ่งไปกว่านั้น เข้าถึงแต่ผู้หญิงเท่านั้น
เธอมีความสนใจพูดขึ้นว่า “คุณชายใหญ่ตระกูลหยงคะ คุณก็บอกเองว่าแค่เห็นฉันถือกรรไกร แต่คุณเห็นฉันลงมือตัดชุดเลยไหม?”
หยงเหิง: “ฉัน… กรรไกรก็อยู่ในมือเธอ ยังต้องพูดอะไรอีกล่ะ?”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มมุมปากแฝงความหมายเจือจาง พูดช้า ๆ ว่า “โอ้ ถ้าคุณพูดแบบนั้น ฉันขอยกตัวอย่างหน่อยนะ”
“สมมติ สมมติเฉย ๆ นะ สมมติว่าสักวันคุณสั่ง ‘อาหารส่งถึงบ้าน’ แล้วถูกจับกุมในกองบินปราบจรจัด ตอนที่เขาบุกประตูเข้ามาคุณเพิ่งเสร็จพอดี งั้นฉันจะสรุปได้ไหมว่าไตคุณไม่ไหว?”
“คุณ…”
หยงเหิงอึ้งไปครู่หนึ่งถึงจะทันความว่า “อาหารส่งถึงบ้าน” ที่เธอว่าไม่ใช่อาหารที่ว่า ใบหน้าหยกขาวของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อ “เซิ่งซินเยว่ คุณพูดอะไรนะ คุณยังเป็นผู้หญิงอยู่ไหม!”
“ไม่ใช่คุณพูดเองหรอกเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มหน้าซื่อ “ถ้าคุณเห็นฉันถือกรรไกรแค่นั้นแล้วสรุปได้ว่าชุดเป็นฝีมือฉัน แล้วทำไมฉันจะสรุปจากที่ที่คุณเพิ่งเสร็จคนเข้าประตูมาพอดี ว่าคุณเวลาสั้นเกินไปไม่ได้? เพราะอย่างน้อยฉันก็ไม่เห็นกระบวนการ”
พูดจบ เธอหันหน้าไปแล้วพูดกับคนทั้งหมดอย่างเอาจริงเอาจัง “ส่งข่าวออกไปเลยนะ บุตรชายใหญ่ตระกูลหยง… ไม่ไหว”