“ลิปสติก? ลิปสติกทำไมเหรอ!”
แววรู้สึกผิดวูบผ่านดวงตาหนิงเย่า เขาคิดจะแย่งลิปสติกกลับจากมือเธอ สีหน้ากลับดูน้อยใจอยู่บ้าง “พี่ ผมรู้ว่าตอนนี้พี่เป็นดาราดังแล้ว อาจจะไม่เห็นค่าลิปสติกที่ผมทำเองแบบนี้ แต่ถึงยังไงนี่ก็เป็นน้ำใจของผมนะ!”
“นี่ผมทำด้วยมือตัวเอง แถมยังเป็นของที่คนในครอบครัวมอบให้ ไม่เหมือนลิปสติกแท่งอื่นของพี่ สะอาดบริสุทธิ์...”
หนิงชูโมโหจนหายใจแรงขึ้นหลายส่วน “สะอาดบริสุทธิ์? ที่พูดนี่หมายความว่ายังไง ลิปสติกที่ฉันเคยใช้ก่อนหน้านี้ไม่สะอาดบริสุทธิ์หรือไง?”
“ผมไม่ได้พูดอย่างนั้นสักหน่อย”
หนิงเย่าพึมพำสองสามคำ “พี่ก็อย่าคิดมากเกินไปสิ แต่ในเมื่อพี่ไม่อยากรับน้ำใจจากผม งั้นคืนมาให้ผมก็แล้วกัน ไม่รู้จักเห็นน้ำใจคนดีเลยจริง ๆ...”
เดิมทีเขาคิดจะฉกลิปสติกจากมือเซิ่งซินเยว่ แต่เธอกลับขยับหลบไปด้านข้างเล็กน้อย พลางยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ในเมื่อเป็นของที่ให้คนอื่นไปแล้ว จะเอากลับคืนมาทำไมล่ะ?”
“หรือว่าลิปสติกแท่งนี้มีปัญหาอยู่แต่แรก ตอนนี้คุณก็เลยรู้สึกผิดขึ้นมาล่ะ?”
แววตาหนิงเย่าวูบไหว ก่อนตวาดอย่างเดือดดาล “ผมจะรู้สึกผิดทำไม! เดิมทีผมยังคิดว่าจะทำความรู้จักกับคุณสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ เอาแต่พูดจายุแยงความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวผมไปมา ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมว่าพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันแล้ว คืนลิปสติกมาให้ผม ผมไม่ให้แล้วก็ได้ไม่ใช่หรือไง?!”