เขาลุกพรวดจากโซฟา ยื่นมือแย่งโทรศัพท์ของหลิวเสวี่ยไปทันที!
หลิวเสวี่ยเผลอเพียงชั่วขณะ โทรศัพท์ก็ถูกแย่งไปจริง ๆ
“อ๊ะ—”
เธอเอื้อมมือจะคว้าคืนตามสัญชาตญาณ แต่ชายคนนั้นกลับฟาดฝ่ามือลงมาโดยไม่คิดแม้แต่น้อย!
เพียะ!
เสียงดังสนั่น หลิวเสวี่ยรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ก่อนเข่าจะกระแทกพื้นอย่างแรง ในหัวอื้ออึงไปหมด!
【บ้าเอ๊ย นี่มันทำร้ายภรรยาชัด ๆ!】
【แจ้งตำรวจเถอะ ลงมือต่อหน้าคนตั้งมากมายแบบนี้ เกินไปแล้วโว้ย!】
【...แต่พูดจริง ๆ แจ้งตำรวจไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ตราบใดที่ยังมีทะเบียนสมรส เรื่องนี้ก็เป็นได้แค่ข้อพิพาทในครอบครัว ตำรวจก็คงแค่ไกล่เกลี่ย ไม่ได้ใส่ใจจริงจัง】
ข้อความในหน้าจอไหลผ่านไม่หยุด ชายคนนั้นตาไว เห็นคำว่า “แจ้งตำรวจ” เข้าเต็ม ๆ
สีหน้าเขาบิดเบี้ยว ใบหน้าใหญ่โตแทบเต็มจอ รูจมูกดำสนิทยื่นจ่อกล้อง “แจ้งตำรวจเหรอ?”
“ก็ไปแจ้งสิ! ฉันขอเตือนพวกแกไว้นะ อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้านให้มาก นี่เมียฉัน ความสัมพันธ์สามีภรรยาของเราได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย ฉันอยากทำอะไรก็ทำได้ พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่งสอนกัน! คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”
หนูน้อยที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพื้นถึงกับตกตะลึง เธอมองพ่อที่กำลังเดือดดาลกับแม่ที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย ก่อนอ้าปากร้องไห้จ้าขึ้นมาทันที
เสียงร้องของเด็กเล็กแหลมทะลุทะลวงเป็นพิเศษ บรรยากาศตรงนั้นพลันโกลาหล อารมณ์ของชายคนนั้นยิ่งถูกกระตุ้น เขามองภรรยาที่อยู่บนพื้นแล้วยังรู้สึกว่าไม่สาแก่ใจ จึงก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว ตั้งใจจะเตะเธออย่างแรง!