【หวัง】ดูจะงุนงงอยู่บ้าง “ทำไมถึงเป็นแบบนี้… หรือว่าฉันเข้าใจอะไรผิดไปเอง?”
“อาจารย์ แน่ใจหรือคะว่าดูไม่ผิด?”
เซิ่งซินเยว่ยืนยันอีกครั้ง “ฉันมั่นใจว่าไม่ผิดแน่นอน บ้านคุณสะอาดจริง ๆ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนอดกระซิบเบา ๆ ไม่ได้ว่า “สะอาดจนเกินไปด้วยซ้ำ”
【หวัง】ไม่ได้ยินประโยคนั้น ตอนนี้เธอกำลังเริ่มสงสัยในตัวเองแล้ว
หรือว่าเธอจะคิดมากไปจริง ๆ?
【คงเข้าใจผิดกันละมั้ง เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ พูดจาแปลก ๆ พูดเรื่องนั้นทีเรื่องนี้ที จับมาโยงกันไม่ได้หรอก】
【ที่แท้ก็เข้าใจผิดนี่เอง ตกใจหมดเลย ดึกดื่นป่านนี้ อย่าทำอะไรน่ากลัวแบบนี้เลย】
จู่ ๆ เสียงร้องไห้แหลมสูงก็ดังลั่นมาจากด้านนอก แม้จะมีประตูกั้นอยู่ก็ยังทะลุเข้ามาอย่างไม่ปรานี เซิ่งซินเยว่รู้สึกหูอื้อไปหมด!
ขณะเดียวกัน เสียงผู้ชายที่ฟังดูหงุดหงิดก็ดังตามมา “มือหนูหนูถูกหนีบ รีบออกมาดูเร็ว! หลบอยู่ในห้องนอนทำอะไร ไม่รู้หรือไงว่าฉันกำลังยุ่ง!”
หน้าจอห้องถ่ายทอดสดเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในพริบตา
【???】
【เดี๋ยวนะ ลูกสาวมือถูกหนีบ พ่อของเด็กก็อยู่ในห้องนั่งเล่นไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องให้แม่ออกไปดูด้วย?】
【ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม เมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นตะโกนว่าตัวเองยุ่ง? ฉันเห็นเต็มสองตาเลยว่าเขากำลังยุ่งบ้าอะไรอยู่! ก็นั่งไถแอปช่านอินอยู่นี่ไง!】
【หวัง】ไม่มีเวลาคิดอะไรให้มาก เธอรีบถือโทรศัพท์วิ่งออกไป ลูกสาวนั่งอยู่บนพื้น กอดนิ้วมือตัวเองไว้อย่างน่าสงสาร ร้องไห้จนใบหน้าแดงก่ำ