สู่ม่านชิงยังคงไม่เข้าใจนัก “ฉันไม่ได้ไม่ต้องการเธอนะ!”
เซิ่งซินเยว่ทอดสายตามองไปด้านหลังเธอ “แต่เธอบอกฉันแบบนั้น”
“คุณจงใจพยายามลืมเธอ อยากลบเธอออกจากความทรงจำของตัวเอง แต่เธอมีวิญญาณแล้ว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ ทั้งที่คุณเป็นคนสร้างเธอขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง!”
“เธอไม่รู้อะไรอย่างอื่น โลกของเธอเรียบง่ายมาก ในโลกนั้นมีแค่คุณคนเดียวมาตลอด แต่ตอนนี้คุณกลับไม่ต้องการเธอแล้ว คนที่สร้างเธอขึ้นมาด้วยมือตัวเอง เวลานี้กลับอยากลบเธอออกจากโลกนี้ด้วยมือตัวเองอีกครั้ง”
“ตอนแรกสถานการณ์ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนี้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป คุณก็พยายามตัดขาดจากเธออยู่เสมอ อยากขับไล่เธอออกไปจากโลกของคุณ”
“ส่วนเรื่องที่คุณพูดว่าเธออยากมาแทนที่คุณ...ที่จริงแล้วเธอแค่อยากหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับคุณอีกครั้ง”
สู่ม่านชิงมองตามสายตาของเธอ แล้วหันกลับไปอย่างเหม่อลอย “เป็นไปได้ยังไง...”
ในสายตาของเธอ ด้านหลังกลับไม่มีอะไรเลย
เซิ่งซินเยว่เตือนว่า “เธอไม่ได้อยู่แค่ด้านหลังคุณ เธอก็คือคุณ และคุณก็คือเธอ สำหรับคุณแล้ว เธออยู่ทุกหนทุกแห่ง”
“ที่ฉันรู้สึกว่าเธออยู่ตรงนั้น ก็เป็นแค่ภาพที่ฉันฉายขึ้นมาเท่านั้น ความจริงแล้วถ้าฉันต้องการ เธอก็ไปอยู่ในอ้อมแขนคุณได้เหมือนกัน”
เดิมทีสู่ม่านชิงมีเรื่องให้คิดสับสนมากมาย แต่พอได้ยินประโยคนี้ เธอก็อดรู้สึกขนลุกขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
เธออ้าปากเล็กน้อย “ฉัน...ฉันไม่ได้อยากลบการมีอยู่ของเธอ”