จะเรียกว่าเป็นเกียรติยศได้อย่างไร
นี่มันกระแสความนิยมชัด ๆ กระแสที่ถาโถมมาอย่างมหาศาล!
ก่อนหน้านี้ ตอนสู่ม่านชิงยังเป็นนักแสดงตัวประกอบที่แทบไม่มีใครรู้จัก ผู้จัดการของเธอเคยมองนักแสดงหนุ่มที่ฝีมือไม่ได้เรื่อง แต่กลับโด่งดังเป็นพลุแตกด้วยความอิจฉาปนริษยา
แต่ตอนนี้ กระแสความนิยมมหาศาลนี้ก็มาถึงตาพวกเธอเสียที!
“เธอเดินสายฝีมือ ส่วนรายการวาไรตี้พวกนั้นฉันปฏิเสธให้หมดแล้ว แต่มีโฆษณาและงานพรีเซนเตอร์ของแบรนด์ดังระดับนานาชาติอยู่สองสามงานที่ฉันคัดมาให้ ลองดูพวกนี้ก่อน แล้วก็มีบทละครพวกนี้ด้วย ทุกเรื่องเชิญเธอไปรับบทนางเอก ฉันอ่านคร่าว ๆ แล้ว แต่สุดท้ายเธอต้องเป็นคนตัดสินใจเอง เธอ...”
“ปฏิเสธให้หมดเลยค่ะ”
“ได้ ๆ ๆ... อะไรนะ?”
ผู้จัดการเพิ่งนึกได้ เธอเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?”
สู่ม่านชิงมองตัวเองในกระจกนิ่ง ๆ “ปฏิเสธให้หมดค่ะ ฉันคิดว่า...ฉันอาจต้องพักสักระยะ”
เสียงผู้จัดการสูงขึ้นถึงหนึ่งอ็อกเทฟ “เดี๋ยวก่อน สู่ม่านชิง เธอรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่!”
“เธอเป็นนักแสดง เป็นคนดังนะ! ลืมชีวิตตอนที่ไม่มีแม้แต่บทให้รับไปแล้วหรือไง? กว่าจะดังขึ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เธอไม่รู้จักคว้าโอกาสก็แล้วไป แต่ตอนนี้กลับจะให้ฉันปฏิเสธทุกอย่างเนี่ยนะ?”
“รู้ไหมว่าโอกาสพวกนี้หายากแค่ไหน! บทละครหลายเรื่องในนี้มีสิทธิ์เข้าชิงรางวัลได้เลยนะ! เธอเป็นนักแสดง ไม่ฉวยจังหวะนี้รับงานเพิ่ม กลับมาบอกฉันว่าต้องพักสักระยะ...ฉันว่าเธอเริ่มวางท่าเป็นดาราใหญ่จริง ๆ แล้วล่ะ รับประกันได้ไหมว่าพอพักเสร็จกลับมาแล้ว ผู้ชมพวกนี้จะยังจำเธอได้?”