สีหน้าของเซิ่งซินเยว่พลันแปลกพิกลขึ้นมาเล็กน้อย
“จู่ ๆ ก็หมดสติ?”
“ในโรงพยาบาลยังมีคนไข้ที่หมดสติกะทันหันแบบนี้อีกหลายคนเหรอ?”
เธอก้มมองโทรศัพท์ แล้วยืนยันอีกครั้ง
ฟังดูแล้ว...
ทำไมถึงเหมือนกับภารกิจที่เพิ่งรับมาไม่มีผิดเลยล่ะ!
“ติ๊ง ๆ”
โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง
จงซิวหมิงส่งตำแหน่งมาให้ทันที พร้อมข้อความเย็นชาหนึ่งประโยคว่า “มาหาฉันที่นี่”
เซิ่งซินเยว่: “???”
ผู้ชายคนนี้ไร้มารยาทจริง ๆ
เธอเพ่งมองตำแหน่งนั้น ที่แท้ก็คือโรงพยาบาลที่สามแห่งเมืองหลวง
เรื่องบังเอิญนี่...
“เถียนเอ๋อร์ เธอกินไปก่อนก็ได้นะ”
เซิ่งซินเยว่ลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปโรงพยาบาลกับคุณป้าคนนี้สักหน่อย”
เมิ่งเถียนเอ๋อร์รู้แล้วว่าเรื่องนี้ร้ายแรง จึงไม่คิดจะรั้งเธอไว้ “รีบไปเถอะ ยังไงพวกเราก็กินใกล้เสร็จแล้ว”
“คุณป้า ไปกันค่ะ”
เซิ่งซินเยว่เดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมา “ลูกสาวของคุณป้าอยู่ที่โรงพยาบาลที่สามแห่งเมืองหลวงใช่ไหมคะ?”
หญิงงามวัยกลางคนชะงักไปก่อน จากนั้นก็พยักหน้ารัว “ใช่ ๆ อยู่โรงพยาบาลที่สาม ฉันยังไม่ได้บอกเลย คุณก็รู้แล้ว เก่งจริง ๆ ค่ะ!”
เซิ่งซินเยว่ไม่รอช้า ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่สามอย่างรวดเร็ว
ในห้องพักผู้ป่วย เด็กสาวที่ดูอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปีมีสายระโยงระยางเสียบอยู่ทั่วร่าง ดวงตาปิดสนิท กำลังหมดสติ
ดูเหมือนว่าการเต้นของหัวใจจะค่อย ๆ อ่อนลงด้วย