ช่วงนี้คนในโรงพยาบาลมีไม่มาก ชายคนนั้นพักอยู่ในห้องผู้ป่วยรวมสี่เตียง แต่ในห้องกลับมีเพียงเขาคนเดียว ไม่มีแม้แต่คนคอยดูแลอยู่ข้างกาย
ตอนนี้แม้ร่างกายจะมีสายระโยงระยาง ดวงตาปิดสนิทและยังคงหมดสติอยู่บนเตียง แต่สีหน้ากลับดูดีอย่างผิดปกติ เห็นได้ชัดว่าอายุขัยที่ขโมยมาจากเฉิงหลีได้ผล
เซิ่งซินเยว่ปรายตามองเขาด้วยความรังเกียจ ก่อนหยิบปอยผมกับกระดาษที่เขียนว่า ‘ซื้อชีวิต’ ออกมา แล้วโบกมือกลางอากาศ
กระดาษลุกไหม้ขึ้นเองโดยไม่มีเชื้อไฟ เปลวเพลิงเผากระดาษกับเส้นผมจนกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็ว
เธอแงะปากชายคนนั้นออกแล้วยัดเถ้าถ่านเข้าไป จากนั้นวางเงินหนึ่งหมื่นหยวนไว้ข้างเตียง น้ำเสียงของเซิ่งซินเยว่ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย “ถ้าไม่ใช่ของของคุณ ก็ไม่ควรเอาไป ไม่อย่างนั้นจะถูกผลสะท้อนกลับ”
สิ้นเสียง หมอกขาวจาง ๆ สายหนึ่งก็ถูกดึงออกมาจากหว่างคิ้วของเขา แล้วกลับคืนสู่ที่เดิม
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เซิ่งซินเยว่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
จะว่าไป ผู้ชายคนนี้ก็มีดวงแข็งจริง ๆ ต่อให้ไม่ได้อายุขัยจากมือเฉิงหลี เดิมทีเขาก็ยังมีชีวิตต่อได้อีกหลายปี แต่ตอนนี้ชะตาของเขาถูกเปลี่ยนไปแล้ว ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเช่นนั้นอีก
จะมีชีวิตอยู่ต่อได้ไหม ยังต้องรอคำตัดสินของกฎหมาย
ต่อให้ไม่ถูกประหารชีวิต ก็ต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก
เซี่ยจือเหยียนส่งข้อความมาว่า “เฉิงหลีฟื้นแล้ว!”
“ฉันรู้แล้ว”
เธอตอบ “เดี๋ยวฉันไป”