เซี่ยจือเหยียนอธิบายว่า “คืออย่างนี้ครับคุณหมอ พวกเราไม่ใช่ญาติของเขา แค่พาเขามาส่งโรงพยาบาล ญาติของเขากำลังเดินทางมา ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงแล้วครับ”
ระหว่างที่กำลังพูดกัน ก็มีเสียงฝีเท้าสับสนดังขึ้น หญิงคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามา
เธอกวาดตามองซ้ายขวาก่อน พอเห็นคนหลายคนตรงนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “คุณหมอ คุณหมอคะ พ่อฉันอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ?”
เธอรีบร้อนจนผมเผ้ายุ่งเหยิง แม้จะสวมเสื้อคลุมทับไว้ แต่ชายเสื้อก็ยังเผยให้เห็นชุดนอนที่อยู่ข้างใน
คุณหมอมองเธอแล้วถามยืนยัน “พ่อคุณคือ...หยวนกั๋วปังใช่ไหมครับ?”
“ใช่ค่ะ ใช่ หยวนกั๋วปังค่ะ!”
หญิงสาวพยักหน้ารัว “ฉันเป็นลูกสาวของเขาค่ะ!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ เรื่องเป็นแบบนี้...”
คุณหมอเลือกถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นผลวินิจฉัยให้เธอ
“มะ...มะเร็งปอดเหรอคะ?!”
หญิงสาวราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ มือที่ถือผลวินิจฉัยสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้
คุณหมอเอ่ยปลอบเธออยู่สองสามคำ
ในเมื่อญาติมาถึงแล้ว เซิ่งซินเยว่กับอีกสองคนก็ไม่สะดวกอยู่ต่อ
เธอเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้ลูกสาวของหยวนกั๋วปังฟังคร่าว ๆ แน่นอนว่าเว้นเรื่องเจ้าเพียวจือไว้
หญิงสาวจึงได้เงยหน้าขึ้นมองเธออย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชะงักไป “คุณ...คุณไม่ใช่...”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ ฉันเอง คุณพ่อของคุณเล่าให้ฉันฟังแล้ว ขอบคุณที่ชอบฉันนะคะ”
หญิงสาวจับมือเธอไว้ด้วยความตื่นเต้น น้ำตาคลอเบ้า “อาจารย์คะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณที่พาพ่อฉันมาโรงพยาบาล! ถ้าไม่ได้คุณ ฉันคงไม่รู้เลยว่าพ่อป่วย”