จ้าวจงเสียงพูดอย่างหดหู่เล็กน้อยว่า “สร้อยเส้นนี้น้องชายของภรรยาผมเป็นคนให้มา”
“น้องเมียคนนี้ของผมถูกที่บ้านตามใจจนเสียคน ตั้งแต่เด็กก็ไม่เอาถ่าน พอโตขึ้นยิ่งเอาแต่เที่ยวเตร่ ไม่มีงานการเป็นชิ้นเป็นอัน วัน ๆ เอาแต่ขอเงินพี่สาว”
“เพราะเขา ผมกับภรรยาไม่รู้ว่าทะเลาะกันไปกี่ครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ช่วยอะไรเลย เมื่อสองวันก่อนเขามาที่บ้านเพื่อขอเงินอีก ตอนนั้นผมก็อยู่ด้วย เขาถึงกับเอ่ยปากขอตั้งหนึ่งล้าน!”
จ้าวจงเสียงพูดอย่างโมโห “ที่แท้เขาติดการพนันจนเป็นหนี้นอกระบบ ตอนนี้ไม่มีเงินใช้คืน พวกนั้นเลยจะตัดนิ้วเขา ผมโกรธจนแทบคลั่ง แต่พอภรรยาผมได้ยินว่าน้องชายคนโปรดอาจถูกตัดนิ้ว ก็ลนลานขึ้นมาทันที ถึงกับจะให้เงินเขาเดี๋ยวนั้น”
“ผมทนไม่ไหวจริง ๆ เลยพูดต่อหน้าเขาไปตรง ๆ ว่าครั้งนี้ผมจะช่วยเขาเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าคราวหน้ายังมาขออีก ผมจะหย่ากับพี่สาวเขา!”
จ้าวจงเสียงกำหมัดแน่นอย่างอดไม่ได้ “ตอนนั้นเขาคงกลัวจริง ๆ ว่าผมจะหย่ากับพี่สาวเขา เลยรับปากซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก นับจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็สองสามเดือนแล้ว เขาไม่โผล่มาอีกจริง ๆ ผมนึกว่าเขาสำนึกตัวแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะวางแผนรอผมอยู่ตรงนี้!”
เซิ่งซินเยว่ถามว่า “สร้อยคอเป็นเขาให้มาเหรอ?”
จ้าวจงเสียงพยักหน้า “ภรรยาผมเพิ่งยอมรับว่าเมื่อเดือนกว่า ๆ ก่อน น้องชายเธอมาหาถึงบ้านอีก ตอนนั้นผมไม่อยู่ ภรรยาผมกลัวผมโกรธ ก็เลยรีบไล่เขากลับไป”