เดิมทีคนเหล่านั้นยังคิดจะอยู่ดูต่อ แต่พอเธอพูดแบบนี้แล้ว ก็ไม่สะดวกจะอยู่ต่ออีก ต่างคนต่างพูดคำพูดตามมารยาทอยู่สองสามประโยค ก่อนจะเดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ หันกลับมามองทีละสามก้าว
“อาจารย์...”
เฉียนไหลตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เสียงสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ “คุณเชื่อผมนะ เมื่อกี้ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ผมเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นร่างกายผมเหมือนไม่ยอมทำตามที่ผมสั่ง...”
หญิงคนนั้นได้สติกลับมา เธอคว้าไหล่ลูกชายไว้ทันที “ใช่... ลูกแม่ไม่ได้ตั้งใจแน่นอน บางทีเมื่อกี้เขาอาจยืนไม่มั่นคงก็ได้ เขาเป็นลูกชายฉันนะ จะทำร้ายฉันได้ยังไง!”
“คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันขอบคุณมาก เพราะงั้นเรื่องที่คุณตบหน้าลูกชายฉันก็ถือว่าหายกัน แต่เรื่องวันนี้คุณห้ามแจ้งตำรวจนะ ฉันเชื่อว่าลูกชายฉันไม่ได้ตั้งใจแน่ คนนอกอย่างพวกคุณอย่ามายุ่ง!”
เซิ่งซินเยว่เห็นสีหน้าตื่นเต้นของเธอ จึงสูดหายใจเบา ๆ
เฉียนไหลเองก็มองแม่อย่างเหม่อลอย แววสงสัยลึก ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตา
—สงสัยในตัวเอง
เกิดเรื่องถึงขนาดนี้แล้ว... ปฏิกิริยาแรกของแม่ก็ยังเป็นการปกป้องเขา
แม่รักเขามากขนาดนี้แท้ ๆ
ถ้าอย่างนั้น...
ก่อนหน้านี้เขาไม่ควรทะเลาะกับแม่เพราะเรื่องนั้นจริง ๆ หรือเปล่า?
เขาเอาแต่ใจเกินไปจริง ๆ หรือเปล่า?
คุณครูเคยบอกว่า...
พ่อแม่หลายคนรักลูกมาก เพียงแต่ไม่เก่งเรื่องแสดงออกเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น