หน่าหวาย: “???”
เธอพูดถึงความสามารถเหนือธรรมชาติขนาดนี้ได้อย่างไร ถึงได้ฟังดูสบาย ๆ เหลือเกิน?
ถึงขั้นแก้ไขเรื่องแบบนี้ได้ ยังมีอะไรที่เธอทำไม่ได้อีกหรือ?
เซิ่งซินเยว่ยื่นมือออกมา “ขอยืมแผ่นยันต์สองแผ่น”
เสิ่นเวิ่นเฟิงรีบส่งให้ทันที
“พู่กันกับชาด”
“นี่”
ปลายพู่กันแตะลงบนชาดเบา ๆ แล้วเปื้อนสีแดงขึ้นมาทันที
เซิ่งซินเยว่ยกมือที่ถือแผ่นยันต์ขึ้นกลางอากาศ แผ่นยันต์ทั้งสองลอยนิ่งอยู่เช่นนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปลายพู่กันไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย วาดลงบนแผ่นยันต์ทั้งสองอย่างต่อเนื่องรวดเดียวจบ!
เสิ่นเวิ่นเฟิงกับหน่าหวายแทบมองตามไม่ทัน พอเธอวางพู่กัน ทั้งคู่ก็เห็นแสงวาบหนึ่งพาดผ่านลวดลายเหล่านั้นอย่างชัดเจน
เสิ่นเวิ่นเฟิงพูดตะกุกตะกัก “เดี๋ยวนะ เธอรู้วิชาเขียนยันต์ตั้งเยอะขนาดนี้เลยเหรอ...”
“แม้เปลี่ยนแปลงหมื่นรูปแบบ ก็ไม่พ้นหลักการเดิม”
เซิ่งซินเยว่กล่าวเสียงเรียบ “ยิ่งไปกว่านั้น วิชาเขียนยันต์กับค่ายกลก็เกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้งอยู่แล้ว”
เธอแปะแผ่นยันต์แผ่นหนึ่งลงบนม่านพลังกั้นโปร่งใสนั้น
ทันทีที่แผ่นยันต์สัมผัสกับม่านพลังกั้น ทั้งสามคนที่เหลือก็เห็นชัดว่ามีบางอย่างแผ่กระจายออกมาจากแผ่นยันต์ ขณะเดียวกันพวกเขายังได้ยินเสียงแตกร้าวดังขึ้นด้วย
หน่าหวายถามอย่างร้อนใจ “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เราเข้าไปได้แล้วใช่ไหม?”