ชั่วขณะที่ได้ยินคำทั้งห้าคำนั้น ความเห็นบนหน้าจอก็งุนงงกันไปหมด
【เชี่ย คนที่ชื่อจิ่วไจ้โกวมีปลาใช่คนเดียวกับที่ฉันรู้จักหรือเปล่า?】
【ไม่จริงน่า นี่มันศัตรูมาเจอกันบนทางแคบในตำนานหรือไง? นี่ไม่ใช่บทละครจริง ๆ ใช่ไหม? บังเอิญขนาดนี้ แถมยังสุ่มได้จิ่วไจ้โกวมีปลาจริง ๆ เหรอ?】
【บทละคร ๆ อะไรก็บทละคร พวกคุณไม่มีความคิดเป็นของตัวเองกันบ้างหรือไง? ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องพูดว่าบทละคร ฉันว่าชีวิตของพวกคุณต่างหากที่เป็นบทละคร! พวกคุณเป็นตัวตลกในบทละครต่างหาก!】
【พระเจ้า นี่มันฉากตายชัด ๆ ถ้าไม่ได้จัดฉากไว้ล่วงหน้า วันนี้คง…สุดยอดไปเลย!!】
【เผชิญหน้ากันตรง ๆ เลย! ว่าแต่ถึงพระจันทร์ครึ่งซีกจะสุ่มได้จิ่วไจ้โกวมีปลา แต่สุดท้ายเธอจะกล้าต่อสายจริงเหรอ? อย่ามาหาข้ออ้างมั่ว ๆ แล้วหนีไปล่ะ】
“เราไล่ไปตามลำดับกันเถอะ”
เซิ่งซินเยว่ไม่สนใจคำถากถางถากถางในช่องแสดงความคิดเห็น แล้วต่อสายหาคนแรกที่สุ่มได้ในวันนี้ “【ขอสาปทั้งบ้านแก】”
ภาพสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนิ่งลง เผยให้เห็นใบหน้าของชายคนหนึ่ง
เขาดูมีอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี หน้าตาสะอาดสะอ้าน ไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ หากอยู่ท่ามกลางคนทั่วไปก็นับว่าอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางดี แต่กลับมีบรรยากาศบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ดึงดูดสายตาเป็นพิเศษ
【อ่า ผู้ชายคนนี้…เอ๊ย ไม่ใช่สิ คุณลุงคนนี้ ทั้งที่ไม่ได้หล่อแบบที่คนส่วนใหญ่เรียกกัน แต่ทำไมฉันถึงชอบเขาขนาดนี้นะ หรือว่าฉันก็ชอบแนวนี้เหมือนกัน…】