จ้าวจงเสียง: “……”
คุณเซิ่งนี่มันสุดยอดจริง ๆ!
“อีกอย่าง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเราหรือคะ?”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยเสียงเอื่อย “คุณอาจ้าว แค่บ่ายวันเดียว ยอดเข้าชมบนแอปช่านอินก็ทำสถิติใหม่แล้วใช่ไหมคะ?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ จ้าวจงเสียงก็ถึงกับมือสั่นด้วยความตื่นเต้น “เซิร์ฟเวอร์เกือบล่มแน่ะ! ตอนนี้คนทั้งบริษัททำงานล่วงเวลากันหมด ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก แต่ยอดเข้าชมก็ยังพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คืนนี้พวกโปรแกรมเมอร์ใต้บังคับบัญชาของผมคงไม่ได้นอนกันแน่”
เซิ่งซินเยว่จับหูแก้วมัคไว้ พลางก้มมองของเหลวใสที่ไหวระริกอยู่ในแก้ว “ไม่ใช่แค่คงจะค่ะ แต่คืนนี้พวกเขาไม่ได้นอนแน่นอน”
“ในเมื่อคนพวกนั้นเต็มใจเป็นมีดที่ใครก็หยิบไปใช้ตามใจชอบ แล้วเราจะเสียเวลาพูดให้มากความทำไม ปล่อยให้เรื่องมันดำเนินต่อไปก่อนเถอะ”
เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ จ้าวจงเสียงก็เข้าใจว่าเธอไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเลยสักนิด
เขาหัวเราะ “หรือว่าคุณคิดวิธีแก้ไว้แล้ว?”
“ค่ะ”
เซิ่งซินเยว่กล่าว “ในเมื่อมีคนก่อปัญหาขึ้นมา ก็จัดการคนก่อปัญหาซะก็สิ้นเรื่อง”
จ้าวจงเสียงกำลังจะพยักหน้า แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เดี๋ยวก่อน!
ที่ว่า ‘จัดการคนก่อปัญหา’ นี่หมายความว่ายังไงกัน???
“ทางฉันคุณไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ แต่ทางคุณล่ะคะ คุณน้าจะเข้าใจผิดหรือเปล่า?”
จ้าวจงเสียงตั้งสติ “ไม่หรอก เรื่องนี้ผมอธิบายให้เธอฟังชัดเจนแล้ว อีกอย่างเรื่องสร้อยคอก็ต้องขอบคุณคุณด้วย คุณน้ายังบ่นอยู่เมื่อกี้เลยว่ากลัวเรื่องนี้จะส่งผลกระทบกับคุณ”