เซิ่งซินเยว่กวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนปลายนิ้วจะหยุดลงที่ถานชิงชิงซึ่งกำลังมีสีหน้าตื่นตระหนก “เธออยู่ที่นี่”
ถานชิงชิงวิญญาณแทบหลุดจากร่าง “ฉันเหรอ?”
“เซิ่งซินเยว่ ฉันเตือนเธอไว้ก่อนนะ อย่าคิดทำอะไรบ้า ๆ!”
ที่บอกว่าให้อยู่ หมายความว่ายังไง?
หมายถึงให้คนอื่นไปกันหมด แล้วทิ้งเธอไว้กับเซิ่งซินเยว่ยัยคนบ้าในป่าลึกนี่อย่างนั้นเหรอ???
“ไม่ ไม่เอา ฉันไม่เอาเด็ดขาด”
ถานชิงชิงส่ายหัวรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง พลางพยายามหลบอยู่หลังโจวฉี “ฉันไม่อยู่ที่นี่หรอก! พวกคุณพาฉันไปด้วย รีบพาฉันไปที!”
ความหวาดกลัวบนใบหน้าเธอไม่ใช่เรื่องเสแสร้ง เธอกลัวจริง ๆ!
หากความแตกต่างระหว่างคนสองคนไม่ได้มากนัก ฝ่ายที่เหนือกว่าเพียงเล็กน้อยก็มักกระตุ้นความอิจฉาของอีกฝ่ายได้ง่าย เมื่อถูกอารมณ์อิจฉาครอบงำ ฝ่ายที่ด้อยกว่าก็จะพยายามทุกวิถีทางเพื่อฉุดอีกคนลงมา
แต่ถ้าทั้งสองคนแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวไปนานแล้ว สิ่งเดียวที่ฝ่ายอ่อนแอทำได้ก็คือแหงนหน้ามองอีกฝ่าย ไม่มีแม้แต่ความคิดอื่นใดผุดขึ้นมา
ตอนนี้ในสายตาของถานชิงชิง เซิ่งซินเยว่กลายเป็นภูเขาสูงเสียดฟ้าที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ไปแล้ว!
พวกเธอหมดสิทธิ์จะถูกนำมาเปรียบเทียบกันตั้งนานแล้ว
พอคิดถึงเรื่องที่ตัวเองเคยทำกับเธอไว้ก่อนหน้านี้…ถานชิงชิงจะไม่กลัวได้อย่างไร?
เมื่อเห็นเธอกลัวถึงเพียงนี้ โจวฉีก็อดแปลกใจไม่ได้
เซิ่งซินเยว่ไม่ได้กินคนเสียหน่อย ต้องกลัวขนาดนั้นเลยหรือ?