“ฉัน ฉัน...”
เสี่ยวหวงตัวสั่นงันงก จากนั้นก็กัดลูกแก้วในปากจนแตกอย่างไม่ลังเล!
“อะไร...”
เส้นเลือดบนหน้าผากชายชรากระตุก เขาเห็นแสงสีม่วงลึกลับลึกล้ำกลุ่มหนึ่งระเบิดออกมาจากปากของมันในทันใด!
แย่แล้ว...
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจทันที
ชายชราถึงเพิ่งเข้าใจว่าตนประมาทเพียงใด เขาแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ก่อนหันหลังจะวิ่งหนี ทว่ามือข้างหนึ่งกลับวางลงบนไหล่ของเขาแล้ว
เซิ่งซินเยว่ถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “จะหนีไปไหน เราปะทะกันทั้งต่อหน้าและลับหลังมาตั้งหลายครั้งแล้ว อย่างไรก็นับว่าเป็นคนคุ้นเคยกัน ในที่สุดก็ได้เจอกันตัวเป็น ๆ ทั้งที ไม่คุยกันดี ๆ หน่อยหรือ”
ปากเธอพูดเช่นนั้น ทว่ามือกลับยัดของกลมเกลี้ยงชิ้นหนึ่งใส่มือชายชรา
ชายชราก้มลงมองโดยไม่รู้ตัว—
ลูกแก้วระเบิด!
ตูม—!!!
คลื่นความร้อนแผ่กระจาย เปลวไฟพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า!
แรงระเบิดมหาศาลกวาดทำลายทุกสิ่งอย่างไม่อาจต้านทาน สิ่งใดที่มันพัดผ่านล้วนถูกตัดขาดกลางลำตัว แม้แต่พื้นดินก็ยุบลงไปเล็กน้อย ฝุ่นควันตลบฟุ้งดุจม่านผืนหนา
เซิ่งซินเยว่รู้ดีว่าชายชราหน้าตาธรรมดาตรงหน้าน่ากลัวเพียงใด จึงไม่อ้อมค้อม เปิดฉากมาก็ยัดของชิ้นใหญ่ให้เขาทันที!
ส่วนบริเวณโดยรอบ เธอวางค่ายกลไว้เรียบร้อยแล้ว รับรองว่าจะไม่ทำให้คนข้างนอกแตกตื่น
เซิ่งซินเยว่หิ้วเสี่ยวหวงด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือหิ้วเจ้าเพียวจือถอยไปอยู่ข้างเซี่ยจือเหยียนและคนอื่น ๆ สีหน้าจริงจัง