สวนหัวมังกร
เสี่ยวหวงคาบลูกแก้วไว้ในปาก ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มหญ้าด้วยสีหน้าขมขื่น ดวงตาดำขลับราวเมล็ดถั่วจับจ้องไปยังมุมหนึ่งไม่วางตา
คำขู่ของเซิ่งซินเยว่ยังคงก้องอยู่ข้างหู “ภารกิจง่าย ๆ แค่นี้ ถ้าทำสำเร็จก็แปลว่าสมองยังปกติดี แต่ถ้าล้มเหลวก็ไม่ต้องมีหัวไว้อีกแล้ว!”
เสี่ยวหวงอดรู้สึกเศร้าจับใจไม่ได้ มันยกอุ้งเท้าเล็ก ๆ ขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างดื้อรั้น แต่ก็จำต้องสะกดรอยตามอย่างขยันขันแข็งยิ่งกว่าเดิม
-
เสียงกรอบแกรบแผ่วเบาดังมาจากพุ่มหญ้าด้านหลัง
เจ้าเพียวจือใจเต้นวูบ ทว่าไม่พบสิ่งผิดปกติ จึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก
ที่นี่เป็นถิ่นของมนุษย์ มันไม่เพียงต้องระวังไม่ให้คนธรรมดาพบเห็น แต่ยังต้องซ่อนกลิ่นอายของตัวเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้พวกสุนัขจากหอเทียนจีตามมารังควานอีก
ใครจะรู้ว่าตอนนั้นมันต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจมากแค่ไหนกว่าจะหนีออกจากเงื้อมมือหอเทียนจีมาได้!
มนุษย์สารเลวพวกนั้นบอกว่าจะส่งมันกลับไปให้ท่านย่าหวงซื่อสี่ลงโทษ ท่านย่าหวงซื่อสี่ยึดถือหลักการที่ว่าความอัปยศในครอบครัวไม่ควรแพร่งพรายออกไปมาโดยตลอด ไม่ว่าคนในบ้านจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ต้องให้เธอจัดการเอง หากใครกล้าข้ามหน้าเธอไปลงมือกับตระกูลหวงตามอำเภอใจ เธอจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ คนนอกจึงมักคิดว่าเธอเข้าข้างคนในบ้าน
แต่คนนอกไม่เข้าใจ แล้วตัวมันจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?!
การเข้าข้างคนในบ้านเป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้น!
ท่านย่าหวงซื่อสี่ไม่ยอมให้มีแม้แต่ผงธุลีในสายตา ครั้งนี้มันก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ หากกลับไปเมื่อไร ก็มีแต่ทางตายเท่านั้น!