เซิ่งซินเยว่กระตุกลูกกระเดือกเบา ๆ ลึก ๆ แล้วเธอรู้สึกราวกับมีตาข่ายผืนใหญ่แผ่คลุมลงมาจากความมืด
บดบังฟ้าดินจนมิด
“ตกลงเธอจะทำอะไรกันแน่!”
เสียงหงุดหงิดของเมิ่งเถียนเอ๋อร์ดังขึ้นจากด้านข้าง เซิ่งซินเยว่จึงได้สติกลับมา
สถานการณ์คับขัน ตอนนี้เธอไม่มีเวลาคิดแล้วว่าพลังนำโชคของถานชิงชิงปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไร เธอคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น แล้วตวาดเสียงเข้มว่า “ไปบอกลูกชายโง่ ๆ ของตระกูลถานพวกนั้น ไม่ว่าพวกเขากำลังจะทำอะไร รีบหยุดเดี๋ยวนี้!”
“อะไร... อะไรนะ?!”
ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน
ถานชิงชิงยิ่งถูกคอเสื้อรัดจนพูดไม่ออก ใบหน้าของเธอแดงก่ำ “เธอ... เซิ่งซินเยว่ อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ เธอคิดจะทำอะไร!”
อู๋เมิ่งอวี่ตกใจจนโยนหูฟังทิ้ง รีบคว้าวิทยุสื่อสารที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น!”
ทำไมจู่ ๆ เซิ่งซินเยว่ถึงลงมือกับคุณหนูใหญ่ตระกูลถาน!
สือจื่ออันรีบตัดไลฟ์สดเช่นกัน การถ่ายทอดสดจึงหยุดลงทันที
เสียงของอู๋เมิ่งอวี่ดังออกมาจากลำโพง “ซินเยว่ มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกัน เธอกำลังทำอะไรอยู่!”
เซิ่งซินเยว่พูดเสียงเย็นชา “ผู้กำกับอู๋ โทรหาถานหมิงเย่ บอกเขาว่าตอนนี้ถานชิงชิงอยู่ในมือฉัน ไม่ว่าเขากำลังจะทำอะไร ให้หยุดเดี๋ยวนี้!”
“แค่ก ๆ... เซิ่งซินเยว่!”
ถานชิงชิงแทบหายใจไม่ออก เธอพยายามแกะมือของเซิ่งซินเยว่ออกอย่างยากลำบาก แต่ก็ไม่มีแรงพอ