“คุณ... คุณ... อ้วก!”
การเชื่ออยู่ในใจกับการได้เห็นกับตาเป็นคนละเรื่องกัน!
หลินเซินเซินรู้สึกปั่นป่วนในท้องจนแทบพลิกคว่ำ เธอปิดปากกลั้นเสียงขย้อน แต่ก็ยังอาเจียนแห้ง ๆ ไม่หยุด กระทั่งหางตายังมีน้ำตาจากปฏิกิริยาของร่างกายเอ่อซึมออกมา
สวี่อิ๋ง...
สวี่อิ๋งที่ช่วงนี้เธอมองเป็นหลักยึดเหนี่ยวทางใจ ถึงขั้นต้องกอดกันนอนทุกคืน กลับเป็นชายชราผอมแห้งที่สวมหนังมนุษย์อยู่จริง ๆ!
ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่คอยประคับประคองให้เธอยืนหยัดมาจนถึงตอนนี้ บัดนี้ล้วนกลายเป็นเครื่องปั่นที่กวนปั่นอยู่ในท้องเธอ!
เมื่อเห็นเธอมีสภาพเช่นนี้ สีหน้าชายชราก็ยิ่งหม่นคล้ำลงหลายส่วน “น่าเสียดายจริง ๆ”
“นี่เป็นหนังที่ฉันพอใจที่สุด แน่นอนว่าเหตุผลสำคัญกว่านั้นคือเซินเซินชอบ... แต่กลับถูกเด็กเหลือขออย่างแกทำลายเสียแล้ว!”
“คุณฆ่าเด็กสาวไป 48 คน”
เซิ่งซินเยว่จ้องตาเขา น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับเคลือบน้ำแข็ง “หนังมนุษย์ 48 ผืน สภาพผิวไม่เหมือนกัน สีผิวไม่เหมือนกัน หน้าตาก็ไม่เหมือนกัน เพราะอย่างนั้นในพื้นที่ใต้น้ำถึงมีเครื่องบำรุงผิวกับเครื่องสำอางหลากหลายชนิด”
“คงสวมหนังคนละผืน แต่งหน้าในแบบที่ต่างกันทุกครั้งก่อนออกไปข้างนอกสินะ คนที่พบคุณคงไม่มีทางนึกถึงว่า ภายใต้หนังของสาววัยแรกรุ่น จะเป็นชายแก่สกปรกอายุเกือบ 80 ปี!”
“จุดบกพร่องเพียงอย่างเดียวทั่วร่างของคุณ คงเป็นเท้าสินะ?”
“เด็กสาวพวกนั้นรูปร่างเล็ก ต่อให้คุณใช้วิชาลับสวมตัวเข้าไปในหนัง แต่สรีระชายหญิงต่างกันมากเกินไป ยังไงก็ปลอมตัวให้สมบูรณ์แบบไม่ได้ สุดท้ายจึงทำได้แค่ซ่อนจุดบกพร่องไว้ตรงเท้า ซึ่งสังเกตเห็นได้ยากที่สุด รองเท้าส้นสูงพวกนั้นถึงได้ถูกเท้าดันจนเสียรูป”