เซิ่งซินเยว่ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ หลิวไห่ถังฝืนใจไม่ให้หลบสายตาของเธอ ทว่าร่างกายกลับถอยหลังไปเองโดยไม่รู้ตัว เมื่อหญิงสาวตรงหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที
“ตั่วตั่ว”
เซิ่งซินเยว่หันไปมองเด็กหญิงตัวน้อย “หนูชื่อตั่วตั่วใช่ไหม?”
ตั่วตั่วพยักหน้าอย่างหวาด ๆ “ชื่อเล่นหนูชื่อตั่วตั่วค่ะ”
“อืม”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ตั่วตั่ว ปกติแม่ดีกับหนูไหม?”
พอได้ยินคำถามเช่นนั้น หัวใจหลิวไห่ถังก็พลันกระตุกวูบ รีบชิงพูดขึ้นก่อน “พูดอะไรของเธอ นี่เป็นลูกแท้ ๆ ของฉัน ถ้าฉันไม่ดีกับแก แล้วใครจะดีด้วย!”
“อย่างนั้นเหรอ?”
เซิ่งซินเยว่ยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน “คุณดีกับลูกแท้ ๆ ของคุณจริง ๆ นั่นแหละ”
“...แต่ที่ฉันพูดถึง ไม่ใช่ตั่วตั่ว เป็นลูกชายแท้ ๆ ของคุณต่างหาก”
“ฉันไม่รู้เลยว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไร!”
หลิวไห่ถังกรีดร้องอย่างเสียสติ แต่เซิ่งซินเยว่กลับพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ “เพื่อให้ลูกชายของตัวเองได้ใช้ชีวิตสุขสบาย วันที่ตั่วตั่วกับลูกชายคุณเกิด คุณกับพ่อของเด็กก็แอบสลับตัวเด็กทั้งสองคนแล้ว ใช่ไหม?”
รูม่านตาของหลิวไห่ถังหดเล็กลง “เธอคิดว่าตัวเองกำลังอ่านนิยายอยู่หรือไง เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นจริงได้ยังไง”
“ประสาทหรือไง ฉันว่าเธอคงเพ้อไปแล้วจริง ๆ ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่อยู่ในตู้โดยสารนี้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ! พวกเธอยังจะเอายังไงอีก!”