บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ ราวหนึ่งนาที สถานการณ์ตรงหน้ากลับกลายเป็นชวนพิกล
เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
หลิวไห่ถังมีแผ่นยันต์แปะอยู่กลางหน้าผาก ทั้งตัวเธอรวมถึงคำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกมา ราวกับถูกแผ่นยันต์ผนึกไว้พร้อมกัน
มุมปากของเธอกระตุก ระบบคำพูดรวนไปชั่วขณะ
อานอานฉลาดจะตาย พอเนี่ยทงหย่วนเดินเข้ามาใกล้ก็รีบหลบกลับเข้าไปในร่างของเซิ่งซินเยว่ทันที
เมื่อเห็นเข็มที่หมุนติ้วอย่างบ้าคลั่งหยุดลงกะทันหันตาม “คาถา” ของตัวเอง และหลิวไห่ถังที่พูดไม่หยุดก็เงียบเสียงลงในตอนนี้ เนี่ยทงหย่วนพลันโล่งอก รอยยิ้มภาคภูมิใจผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างอดไม่ได้ “เป็นอย่างที่คิด ของชั่วร้ายเช่นนี้ต้องให้ข้าจัดการ!”
เขามองเซิ่งซินเยว่ด้วยแววตาท้าทาย ก่อนกล่าวอย่างหยิ่งผยองว่า “แม่หนู เธอคุยกับผู้หญิงคนนี้ตั้งนาน กลับไม่สังเกตเห็นตัวตนของเธอเลยหรือ?”
“ฉันนึกว่าเธอเก่งกาจสักแค่ไหน ถึงได้หยิ่งผยองและมองคนอื่นไม่อยู่ในสายตา ที่ไหนได้ฝีมือก็มีแค่นี้เอง ยังหนุ่มสาวจะคึกคะนองก็ได้ แต่ถ้าไม่มีฝีมือจริงสักนิด ไม่เพียงทำให้ตัวเองขายหน้า ยังจะพาพวกพ้องตกอยู่ในอันตรายด้วย!”
“คราวนี้โชคดีที่มีฉันอยู่ ไม่อย่างนั้นคนตั้งมากมายในทีมของเราอาจต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะความผิดพลาดของเธอ องค์กรของเรามีสมาชิกแบบเธอ ชวนให้เป็นห่วงจริง ๆ…”