“ไม่ใช่แน่นอนค่ะ อย่าเข้าใจผิดนะคะ”
เซิ่งซินเยว่เอ่ยอย่างจนใจ “แค่แปดล้านมันมากเกินไปจริง ๆ ค่ะ”
“คุณคู่ควรกับมันค่ะ”
เจียงเชียนอี๋กดมือเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้เซิ่งซินเยว่ดันบัตรกลับมา “พูดจริง ๆ นะ ฉันยังคิดเลยว่าแปดล้านน้อยไปหน่อย”
“ยิ่งไปกว่านั้น เงินก้อนนี้...เดิมทีฉันเตรียมไว้เป็นทุนการศึกษาตั้งต้นให้ลูก”
เธอสูดหายใจลึก ก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงเยาะตัวเองเล็กน้อย “ลูกชายที่ฉันรักจากใจจริงมาตั้งนานคนนั้น...”
“แต่ตอนนี้ ในเมื่อฉันได้ลูกสาวแท้ ๆ กลับคืนมาแล้ว ทุกอย่างฉันก็ต้องเตรียมให้เธอใหม่ทั้งหมด ฉันจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่สดใหม่ให้เธอ!”
แววตาของเจียงเชียนอี๋หนักแน่นและไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง ท่าทีราวกับจะบอกว่า “วันนี้ถ้าเธอไม่รับเงินนี่ ฉันไม่ยอมจบแน่”
เซิ่งซินเยว่เม้มริมฝีปาก รู้ว่าอย่างไรก็คงปฏิเสธไม่ได้ จึงรับบัตรมา
เห็นเธอยอมรับในที่สุด เจียงเชียนอี๋ก็ถอนหายใจโล่งอก ทว่าแล้วเสียงของเนี่ยทงหย่วนก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อน”
เพราะคำพูดเมื่อครู่ เจียงเชียนอี๋จึงไม่ชอบชายคนนี้เอาเสียเลย แต่ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็อายุมากแล้ว เธอจึงข่มความหงุดหงิดแล้วหันกลับไปถาม “มีอะไรอีกคะ?”
เนี่ยทงหย่วนกล่าว “ฟังจากที่คุณพูดเมื่อครู่ คุณถึงกับเอาเงินกองทุนการศึกษาที่เตรียมไว้ให้ลูกชายออกมาให้เด็กคนนี้ แล้วต่อไปคุณจะไม่คิดดูแลเขาอีกแล้วหรือ?”