ในที่สุดรถไฟความเร็วสูงก็หยุดสนิท
ทันทีที่ประตูเปิด ตำรวจกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามาพร้อมกัน!
สายตาคมกริบกวาดมองทุกคนในตู้โดยสาร ก่อนตำรวจจะถามว่า “ใครคือหลิวไห่ถัง?”
ทุกคนพากันหลีกทางโดยไม่ต้องบอก เผยให้เห็นหลิวไห่ถังที่ยังนอนหมดแรงอยู่บนพื้น
ตำรวจยังไม่ทันได้พูดอะไร เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตรงไปหยุดเบื้องหน้าหลิวไห่ถัง ก่อนเงื้อมือขึ้นสูง—“เพียะ!”
เสียงดังสนั่นกังวานไปทั่วตู้โดยสาร!
เจียงเชียนอี๋ตาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “ดี! ดีมาก พวกเธอสองคน!”
“จะโทษใครได้ ก็ฉันตาบอดเองที่ปล่อยให้พวกเธอสองคนทำเรื่องสับเปลี่ยนตัวลูกกันได้ต่อหน้าต่อตา!”
หลิวไห่ถังถูกตบจนร่างครึ่งบนเบนไปด้านข้าง แก้มข้างหนึ่งบวมเป่งขึ้นมาทันที แสบร้อนจนปวดแสบปวดร้อน
เธอยกมือกุมแก้ม ก้มหน้าจนไม่กล้าสบตาเจียงเชียนอี๋
“ไสหัวไปให้พ้น!”
เจียงเชียนอี๋ยกเท้าถีบเข้าที่อกของเธอเต็มแรง!
หลิวไห่ถังร้องครางด้วยความเจ็บปวด ร่างพลิกหงายไปกับพื้น เธอกุมอกและไอไม่หยุด
ตำรวจห้ามไม่ทัน
—หรือบางทีตั้งแต่แรกก็ไม่ได้คิดจะห้ามอยู่แล้ว แค่ยื่นมือออกไปทำท่าเท่านั้น
เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเด็กสาวตัวน้อยที่อยู่ท้ายกลุ่ม สีหน้าของเจียงเชียนอี๋ก็อ่อนโยนลงในพริบตา ดวงตาเริ่มเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา “ตัวตัว...”
เธอกำลังจะพุ่งเข้าไปหา แต่คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีคนอื่นอยู่รอบข้าง เจียงเชียนอี๋จึงสูดหายใจลึก ปาดน้ำตาที่หางตา แล้วฝืนข่มความตื่นเต้นในใจเอาไว้ เธอมองเซิ่งซินเยว่กับคนอื่น ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้สงบนิ่งที่สุด “ขอโทษนะคะ ทำให้ทุกคนต้องเห็นเรื่องน่าอายแล้ว... คนที่ติดต่อฉันคือคุณใช่ไหมคะ?”