ถังหนิงเหอยังไม่ทันตั้งตัว “อะไรนะ?”
หูเจียเจียเองก็งุนงงอยู่บ้าง “หือ?”
กานถิงถิงยังคงยืนนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ
“ฉัน...”
อู๋ซงเยว่เม้มริมฝีปากแน่น “คุณพูดอะไร ฉันฟังไม่เข้าใจ...”
“ยัยตัวเล็ก ปากแข็งจริงนะ”
เซิ่งซินเยว่เล่นยางรัดผมในมือไปมา “ตอนบ่ายฉันก็รู้สึกแปลก ๆ แล้ว เกมปากกาทำนายวิญญาณที่แพร่หลายในหมู่นักเรียนทั่วไป ใช้กระดาษกับปากกาเป็นอุปกรณ์มาตลอด แทบจะค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ตที่ใช้ทรายเล่นไม่เจอด้วยซ้ำ แต่พวกคุณกลับไปขุดทรายมาเต็มกล่อง”
อู๋ซงเยว่ตอบ “ก็เพราะพวกเราหากระดาษไม่เจอนี่!”
“แต่แค่คุณรู้ว่าสามารถใช้ทรายได้ ก็ชวนให้สงสัยแล้วไม่ใช่หรือ?”
เซิ่งซินเยว่ยิ้มน้อย ๆ “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตั้งแต่แรกคุณก็เล็งกานถิงถิงไว้แล้ว กานถิงถิงมีดวงชะตาพิเศษ เกิดปี เดือน วัน และยามหยิน เป็นร่างหยินบริสุทธิ์ที่หาได้ยาก คนที่มีร่างกายเช่นนี้ดึงดูดสิ่งสกปรกได้ง่ายที่สุด”
“แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือคำพูดที่คุณเพิ่งพูดเมื่อครู่นี้”
เซิ่งซินเยว่ใช้นิ้วชี้แตะเธอเบา ๆ “ตอนบ่ายพวกคุณเรียกวิญญาณแตกสลายมาได้จริง ๆ ฉันเตือนพวกคุณไปแล้ว แต่กลัวว่าจะทำให้ตกใจ เลยจัดการวิญญาณแตกสลายตนนั้นเงียบ ๆ โดยไม่ได้บอกพวกคุณ แล้วคุณซึ่งเป็นแค่คนธรรมดา รู้เรื่องนั้นได้ยังไง?”
ถังหนิงเหอกับหูเจียเจียสบตากัน ทั้งคู่ทำหน้างุนงงสุดขีด
เซิ่งซินเยว่ไม่ได้ตอบเธอ แต่พูดต่อว่า “เกมปากกาทำนายวิญญาณตอนกลางวัน คงเป็นคุณที่เสนอขึ้นมาเป็นคนแรกสินะ?”