br />“ไม่ ไม่ พวกเธอสองคนต่างก็เป็นดวงใจของแม่ทั้งคู่! รักลูกคนไหนมากกว่ากันไม่ได้ แม่จะไม่รักลูกได้ยังไง!”
หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างร้อนรน “ถงถง ฟังแม่นะ อย่าก่อเรื่องอีกเลย ลงมาได้ไหม ลูกเอ๋ย ตกลงลูกเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร ตอนเด็ก ๆ ลูกเชื่อฟังแม่ที่สุดเลยนะ!”
“ทำไมลูกไม่คิดถึงแม่บ้าง ตอนนี้ลูกทำแบบนี้ แม่จะเสียใจแค่ไหนรู้ไหม!”
สีหน้าของเจ้าหน้าที่ดับเพลิงเปลี่ยนไป กำลังจะห้ามเธอ แต่คำพูดนั้นก็หลุดออกไปแล้ว
แม้แต่คนนอกอย่างพวกเขายังรู้ว่า ยิ่งอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งไม่ควรใช้ความผูกพันในครอบครัวมากดดัน และยิ่งไม่ควรพูดจาบีบบังคับทางศีลธรรมแบบนี้
แต่ในฐานะแม่ของเด็กสาว ดูเหมือนเธอจะเข้าใจเรื่องนี้น้อยกว่าคนนอกเสียอีก
เป็นอย่างที่คิด เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเด็กสาวดังมาจากปลายสาย ฟังดูสงบนิ่ง ทว่ากลับแฝงความเดียวดายอย่างเหลือแสน “เชื่อฟังเหรอคะ? แม่คะ หนูยังเชื่อฟังไม่มากพออีกเหรอ?”
หญิงวัยกลางคนอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
“หนูเคยคิดว่า ถ้าหนูเชื่อฟังมากพอ พวกแม่ก็จะรักหนู แต่เปล่าเลย เพราะตั้งแต่เด็กจนโต หนูเชื่อฟังมากเกินไปต่างหาก พวกแม่ถึงได้มองข้ามความรู้สึกของหนูไปเสียทุกอย่างโดยไม่รู้ตัว พวกแม่เอาแต่คิดว่าหนูควรใส่ใจทุกคน แล้วเคยคิดถึงความรู้สึกของหนูบ้างไหมคะ?”
“ในบ้าน หนูเหมือนคนโปร่งใสที่มีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน แม่เป็นแม่แท้ ๆ ของหนู แต่แม่กลับไม่เคยใส่ใจคำพูดของหนูเลยสักครั้ง แม่ถึงขั้นไม่ยอมมานั่งลง ฟังหนูพูดเงียบ ๆ สักพักด้วยซ้ำ”