“เว้ย! ฉันคิดถึงพี่เหย่จนตาฝาดไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย” เสี่ยวตงขยี้ตา แล้วมองเจ้าตัวเล็กอีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าไม่ได้ตาฝาด เขาก็รีบตะโกนเรียกเพื่อน ๆ “รีบมาดูนี่เร็ว!”
อาเพิงเดินเข้ามา “ตะโกนอะไร เจอเงินหรือไง...” เสียงของเขาขาดห้วงกลางประโยค ดวงตาค่อย ๆ เบิกกว้าง
ไป๋จือก็เดินเข้ามาด้วย “มีอะไรถึงต้องเรียกพวกเรามาดูด้วย?” วินาทีถัดมา เธอก็ยืนนิ่งอึ้งไป
หลาวเฉิงกับชุ่นจื่อเดินเข้ามาด้วย แล้วทุกคนก็สบถออกมาพร้อมกัน
“เชี่ยเอ๊ย!”
“โห!”
“พี่เหย่ทำไมตัวเล็กลงขนาดนี้?” พวกเขาพูดขึ้นพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
ลอเชียวตบหัวพวกเขาคนละที “นี่ก็แค่เด็กคนหนึ่ง”
ว่านชิงจับหน้าของเด็กน้อยให้หันมา แล้วเพ่งพินิจอย่างละเอียด “สุดยอดไปเลย เหมือนถอดแบบมาจากพี่เหย่เป๊ะ ๆ เลยไม่ใช่หรือไง?”
หงอิงพยักหน้า “เหมือน”
เตาเหรินพยักหน้าตาม “เหมือนลูกแท้ ๆ เลย”
“ก็ลูกแท้ ๆ ของฉันอยู่แล้ว” เสียงของเจียงเหย่ดังขึ้น
“ได้ยินไหม นี่ลูกแท้ ๆ ของพี่เหย่...!!” เสี่ยวตงหันไปมองเจียงเหย่ที่เดินเข้ามาอย่างตกตะลึง “พี่เหย่ นี่ลูก...ลูกชายของนายเหรอ?”
ทุกคนตกตะลึงกันถ้วนหน้า
ระดับความตกตะลึงไม่ต่างจากดาวอังคารชนโลก
พี่เหย่ออกไปทำภารกิจ กลับมาพร้อมลูกชายหนึ่งคน!
แค่เรื่องคบกันจนแต่งงานก็ทำให้พวกเขาตกใจมากพอแล้ว นี่ยังมีลูกเป็นตัวเป็นตนอีกด้วย!
ในบรรดาพวกเขาสิบคน พี่เหย่ที่มีความรู้สึกน้อยที่สุด เย็นชาที่สุด กลับกลายเป็นคุณพ่อมือใหม่ไปแล้ว!
ขณะที่ว่านชิงกับคนอื่น ๆ ยังคงตกตะลึง หงอิงกับไป๋จือก็อุ้มเถี่ยจู่ตัวนุ่มนิ่มมากอดแนบอกแล้ว “น่ารักจังเลย แม่ล่ะ แม่ไปไหนแล้ว?”