ชั้นผู้บริหารระดับสูงของสำนักงานจับคู่ข้ามโลก
“นับตั้งแต่ก่อตั้งแผนกตัวร้ายขึ้นมา ก็สร้างผลงานยอดเยี่ยมได้อย่างต่อเนื่อง น่ายินดีจริง ๆ”
“ไม่คิดเลยว่าจะทำผลงานได้ถึงขนาดนี้”
“ช่างเป็นกลุ่มคนเก่งกาจที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
“จ้อกแจ้กจอแจ…”
หญิงงามพิงพนักเก้าอี้ ฟังพวกเขาพูดจาไร้สาระอย่างเบื่อหน่าย พลางมองเล็บที่เพิ่งทำใหม่
ชายหนุ่มมาดนักธุรกิจก็มีสีหน้าเบื่อหน่ายไม่แพ้กัน เขาเท้าคาง ปล่อยใจล่องลอยไปไกล
อีกวันหนึ่งที่อยากเกษียณเหลือเกิน
ลูกสาวแสนรักอย่างเถียนเถียนของพวกเขาทำไมยังไม่กลับมาเสียที แล้วเมื่อไรพวกเขาถึงจะได้เกษียณกันล่ะ!
เพิ่งคิดได้เช่นนั้น
วินาทีต่อมา สองสามีภรรยาก็กระโดดพรวดขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกัน
ทำเอาผู้บริหารระดับสูงคนอื่น ๆ ตกใจจนสะดุ้งโหยง
สองสามีภรรยาสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างกับสายลม
เหล่าผู้บริหาร: อาการกำเริบอีกแล้วหรือ?
เมื่อกลับถึงที่พัก ทั้งคู่ก็เก็บข้าวของอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องพูดกันสักคำ
ระบบของทั้งสองคนงงงวย: เดี๋ยวนะ ลูกสาวสุดที่รักกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ พวกคุณเก็บกระเป๋ากันทำไม?
“ที่รัก เร็วเข้า ช้าไปแม้แต่วินาทีเดียวก็ถือว่าไม่ให้เกียรติการเกษียณแล้วนะ”
“ได้แล้ว ๆ”
“รีบไปกันเถอะ รีบไปกัน”
“ไม่ง่ายเลย ในที่สุดก็ฝ่าฟันมาจนถึงวันที่ได้เกษียณเสียที”
“พวกเราก็ถือว่าพ้นทุกข์พ้นโศกแล้วเหมือนกัน”
สองสามีภรรยาสะพายห่อสัมภาระคนละใบ เตรียมตัวไปใช้ชีวิตหลังเกษียณ
ทั้งคู่ไม่คิดจะไปดูลูกสาวสุดที่รักด้วยซ้ำ ในใจมีแต่เรื่องเกษียณเท่านั้น
ระบบของทั้งสองคน: สมกับเป็นพ่อแม่ไร้ความรับผิดชอบจริง ๆ
พอสองสามีภรรยาเปิดประตูออก ก็เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าน้อย ๆ หล่อเหลาเอาการ