“เฮ้ย มีปัญญาก็ฆ่าฉันสิ แช่แข็งฉันไว้แบบนี้หมายความว่ายังไง!” เถียนจิ่วกัดฟันกรอด
(น้องจิ่ว อย่าไปยั่วเขาอีกเลย พวกเราจะตายจริง ๆ นะ) หัวใจของอาเป่าสั่นระรัวอยู่ข้างใน
“ฆ่าเธอน่ะเป็นความคิดที่ดี แต่ฆ่าเธอให้ตายในมีดเดียว ไม่ใช่สไตล์ของฉัน” เจียงเหย่ยิ้มพลางพูด
“ฉันชอบทรมานคนอย่างช้า ๆ ชอบชื่นชมความหวาดกลัวก่อนตายของคนอื่น”
“เธอคิดว่าแบบนี้ดีไหม ฉันดีดนิ้วทีเดียว ขาทั้งสองข้างที่ถูกแช่แข็งของเธอก็จะระเบิดกระจุย บางทีอาจระเบิดออกมาไม่สวย ระวังพลาดขึ้นมา ไส้หรือปอดอะไรพวกนั้นได้ร่วงลงมาเกลื่อนพื้น เลือดสาดเต็มไปหมดแน่”
“อ้อ จริงสิ ซอมบี้ระดับนี้ยังตายไม่ได้ง่าย ๆ พอดีเราจะได้ทำความรู้จักกันไปเลยว่าอวัยวะมนุษย์หน้าตาเป็นยังไง”
เจียงเหย่พูดถ้อยคำชั่วร้ายที่สุดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เขายกมือขึ้น “ฉันจะเริ่มแล้วนะ”
!!
แม้เถียนจิ่วจะไม่กลัวตาย แต่ก็ไม่อยากตายอย่างน่าเกลียดขนาดนี้นี่นา!
พอเห็นเจียงเหย่กำลังจะดีดนิ้ว เธอก็รีบร้องว่า “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน...”
“มีอะไรหรือ ซอมบี้น้อย”
เมื่อครู่เถียนจิ่ววางท่ากร่างแค่ไหน ตอนนี้ก็ขี้ขลาดเท่านั้น
“ฉันผิดไปแล้ว”
“หืม?” เจียงเหย่เลิกคิ้วเล็กน้อย
“ฉันไม่ควรเอาหัวไปชนจมูกนาย ฉันผิดเอง”
เจียงเหย่าไม่พูดอะไร เพียงมองเธอเงียบ ๆ
“ฉันไม่ควรกัดนายด้วย ขอโทษ”
เจียงเหย่หัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือไปแตะเขี้ยวแหลมของเธอ
ซอมบี้ที่ขี้ขลาดขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
ตอนนี้เอง เถียนจิ่วก็แอบอ้าปากงับนิ้วของเจียงเหย่อีกครั้ง
เจียงเหย่: !!
ปากก็บอกว่าผิด ยังกล้าทำอีก!
เจียงเหย่ชักนิ้วกลับได้ทันเวลา แม้เขาจะไม่ชอบมนุษย์ แต่ก็ไม่ได้คิดจะกลายเป็นซอมบี้จริง ๆ
เมื่อเห็นซอมบี้น้อยที่มุ่งมั่นจะกัดเขา คราวนี้เจียงเหย่กลับไม่โกรธ
“ไม่ได้นะ”
เจียงเหย่หยิกแก้มเถียนจิ่วเบา ๆ เนียนนุ่มเหมือนมาร์ชเมลโลว์
อดใจไม่ไหวจึงหยิกซ้ำอีกครั้ง
เถียนจิ่วมองใบหน้าหล่อเหลาของเจียงเหย่ แล้วรู้สึกว่าตัวร้ายก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าไร
เธอนึกว่าเขาจะหน้าตาดุร้าย น่าเกลียดเหมือนยักษ์มารเสียอีก
เจียงเหย่เห็นสายตาของเถียนจิ่วก็ยิ้ม แล้วคลายมนตร์น้ำแข็งที่แช่ขาของเธอไว้
“ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอไปหาอะไรกิน”
มีของกินแล้ว เธอคงไม่เอาแต่คิดจะกัดเขา
(น้องจิ่ว โอกาสดีเลย ตามตัวร้ายไปสิ ต่อไปจะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาส) อาเป่าวางแผนให้ทันควัน
เถียนจิ่วเองก็รู้ว่าร้อนใจไปก็ไม่ได้กินเต้าหู้ร้อน เธอจึงเดินตามเจียงเหย่อย่างว่าง่าย
อดทนมาหนึ่งเดือนแล้ว จะอยู่ต่ออีกวันสองวันก็ไม่เป็นไร
“พระเจ้า! ดูสิ เด็กผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะถูกหลอกพาตัวไปแล้ว”
“ทำยังไงดี เธอสวยขนาดนั้น ดูก็รู้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้หวังดีแน่”
“ฮือ ๆ... เธอไปแล้ว พวกเราก็จะไม่ได้เห็นเธออีกแล้ว”
ชายผอมโซสองคนเกาะอยู่ตรงหน้าต่างห้องใต้ดิน มองเถียนจิ่วที่เดินตามคนแปลกหน้าไปด้วยสีหน้าเป็นห่วง
ทันใดนั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อเละเทะก็พุ่งเข้ามาเกาะหน้าต่าง
“ฉิบหาย!”
“อ๊ากกก...”
“แม่จ๋า ช่วยด้วย! ผมอยากกลับบ้าน อ๊าก...”
......
เจียงเหย่พาเถียนจิ่วมาถึงป่าแห่งหนึ่ง กระต่ายตัวหนึ่งวูบผ่านพุ่มไม้ไป
เขาสะบัดมือส่งตะปูเหล็กรูปทรงสายน้ำออกไป เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ก่อนตามด้วยเสียงบางอย่างล้มลง
เจียงเหย่เดินเข้าไปหยิบกระต่ายตัวหนึ่งขึ้นมา มันไร้ลมหายใจ ขนเปื้อนเลือด
เขายื่นให้เถียนจิ่ว
“กินสิ”
เถียนจิ่ว: กิน!
แน่ใจนะว่าจะไม่เคี้ยวขนเข้าไปทั้งปาก?
เจียงเหย่เห็นเถียนจิ่วไม่ตอบสนอง “หรือว่าเธอชอบกินคนมากกว่า?”
เถียนจิ่วกับอาเป่า: ตัวร้ายนี่โรคจิตจริง ๆ
ยิงกระต่ายมาแล้วแต่เถียนจิ่วไม่กิน ทิ้งไปก็เสียดาย เจียงเหย่จึงย่างกระต่ายกินเอง
เขาจัดการเนื้อกระต่ายแล้วเสียบกิ่งไม้ย่าง
เขาหยิบเครื่องปรุงสารพัดออกมาจากมิติ ย่างไปพลางใส่เครื่องปรุงไปพลาง
กระต่ายย่างส่งเสียงฉ่าพร้อมน้ำมันที่ไหลเยิ้ม กลิ่นหอมของเนื้อแผ่กระจายไปทั่ว
พอย่างเสร็จ เจียงเหย่ก็ทาน้ำผึ้งลงบนกระต่ายย่าง โรยงาลงไปเล็กน้อย ดูน่ากินสุด ๆ
เถียนจิ่วเลียริมฝีปาก
ไอ้หมอนี่ ย่างซะหอมน่ากินชะมัด
ที่สำนักงานใหญ่ล่าข้ามภพ ไม่มีใครจำเป็นต้องกินอาหาร อย่างมากก็แค่ดื่มน้ำค้างยามเช้า ชำระพลังขุ่นมัวในร่างกาย
“อยากกินหรือ?” เจียงเหย่เห็นเถียนจ้องกระต่ายย่างในมือเขาไม่วางตา จึงลองฉีกขากระต่ายข้างหนึ่งยื่นให้เธอ
เถียนจิ่วมองขากระต่ายในมือเจียงเหย่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปงับหนึ่งคำ เนื้อด้านนอกเกรียม ด้านในนุ่มฉ่ำ แถมยังมีรสหวานของน้ำผึ้ง อร่อยจนเธอหรี่ตาพริ้ม
โอ้โห!
ไม่พูดไม่ได้จริง ๆ
เจ้าตัวเล็กนี่อร่อยชะมัด!
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนร่วมงานในสำนักงานจับคู่ข้ามโลกถึงชอบออกไปทำภารกิจกันนัก ที่แท้ไม่ใช่แค่ได้คะแนน ยังมีของอร่อยให้กินด้วย
เถียนจิ่วกลืนคำที่อยู่ในปากลงไป แล้วคว้ามือเจียงเหย่มา ก่อนจะงับขากระต่ายในมือเขาเคี้ยวกร้วม ๆ ไม่ยั้ง
ราวกับนักโทษที่ติดคุกมาสิบปีแล้วเพิ่งได้รับการปล่อยตัว
เจียงเหย่: ......
เถียนจิ่วกินขากระต่ายไปทั้งขา เลียริมฝีปากแล้วโบกมือใหญ่โต
“เอามาให้คุณชายอีกขา”
เจียงเหย่ไม่รู้ว่าซอมบี้กินเนื้อสุกได้หรือเปล่า จึงไม่กล้าให้เธอกินมาก เขาไม่อยากให้เธอตายก่อนที่เขาจะได้สนุก
เมื่อเห็นเธอจ้องเขาตาเป็นประกาย เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบเค้กชิ้นหนึ่งออกมาจากมิติแล้วยื่นให้
เถียนจิ่วตักเค้กหนึ่งช้อนเข้าปาก ความหวานแผ่ซ่านที่โคนลิ้น อันนี้ก็อร่อยมากเหมือนกัน
จากนั้นเธอก็จัดการกินอย่างเอร็ดอร่อยอีกยก
อาเป่า: ทำไมบรรยากาศถึงแปลก ๆ นะ!
เจียงเหย่มองเถียนจิ่วที่กำลังกินเค้กอยู่ตรงนั้น ซอมบี้ที่แปลกประหลาดเช่นนี้ เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
ไม่กินเลือดเนื้อ กลับชอบอาหารของมนุษย์เป็นพิเศษ
เจียงเหย่กินเนื้อกระต่ายที่เหลือจนหมด จากนั้นหยิบน้ำผลไม้ออกมาขวดหนึ่งจากมิติ บิดฝาเตรียมจะดื่ม แต่หางตากลับเห็นเถียนจิ่วที่จ้องเขาตาเป็นประกายอยู่ข้าง ๆ
เจียงเหย่: ......
เขาหันขวดน้ำผลไม้ในมือ แล้วยื่นไปตรงปากเถียนจิ่ว
เถียนจิ่วไม่เกรงใจ อ้าปากดื่มไปหลายอึก
“อร่อยไหม?”
เถียนจิ่วหรี่ตา จุ๊บปากชิมรสอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแย่งน้ำผลไม้ในมือเจียงเหย่มา
เอามานี่!
เถียนจิ่วซดอึก ๆ จนหมด “เอิ๊ก...” ขวดเปล่าในมือถูกโยนออกไป พอดีลอยไปโดนหัวเจียงเหย่า
“ตุบ...”
เจียงเหย่: ......
อาเป่า: ......
เถียนจิ่วโยนขวดเปล่าทิ้ง แล้วเห็นลูกกระเดือกที่น่าดึงดูดของเจียงเหย่ขยับขึ้นลงตรงลำคอเรียวยาว เธอจึงเลียริมฝีปาก
ทำไมเพิ่งดื่มน้ำไป ถึงได้คอแห้งอีกแล้วนะ
เธอขยับเข้าไป อ้าปากเผยเขี้ยวแหลม เตรียมจะงับ
เจียงเหย่จับต้นคอเถียนจิ่วไว้เหมือนจับลูกแมวตัวน้อย
“ยัยตัวแสบ ฉันอุตส่าห์ดูแลให้เธอกินจนอิ่ม ยังคิดจะกัดฉันอีก”
“พวกเราก็เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น จะจริงจังอะไรนักหนา!”
“เธอกัดฉันแล้วฉันก็กลายเป็นซอมบี้น่ะสิ”
“กลายเป็นซอมบี้ก็เป็นราชาซอมบี้ไปเลย ยังดูน่าเกรงขามกว่าตอนเป็นมนุษย์แน่นอน”
ถึงอย่างไรก็ตายแบบมนุษย์ก็ทรมานกว่าอยู่ดี
“ที่แท้ซอมบี้น้อยอยากเป็นราชาซอมบี้นี่เอง ได้สิ ถึงตอนนั้นฉันจะฆ่าซอมบี้เก่ง ๆ ให้หมด แล้วให้เธอเป็นราชาซอมบี้”
เถียนจิ่ว: !!
ไม่ใช่สิ! หมอนี่คิดอะไรของเขากันแน่!
เถียนจิ่วลูบผมของตุ๊กตา “อาเป่า เธอว่าถ้าฉันตะโกนว่าจานบิน แล้วอาศัยจังหวะที่เขาเผลอกัดเขาสักคำ โอกาสสำเร็จมีมากแค่ไหน”
(ศูนย์) อาเป่าตอบอย่างไม่คิดจะเอาใจเธอแม้แต่น้อย
เพราะเถียนจิ่วไม่มีคะแนน อาเป่าจึงมีพลังงานไม่พอที่จะรักษาพลังจิตไว้ ทำได้เพียงอาศัยอยู่ในภาชนะ
ส่วนเหตุผลที่เป็นตุ๊กตา ก็เพราะเถียนจิ่วรู้สึกว่าน่ารักเท่านั้น
อาเป่าเคยประท้วงแล้ว แต่ประท้วงไปก็ไม่มีผล
เจียงเหย่มองท้องฟ้า แล้วหยิบเต็นท์ออกมาจากมิติ ก่อนกางเต็นท์ขึ้นในลานโล่งแห่งนี้ เตรียมค้างคืนที่นี่
พระอาทิตย์ตกดิน ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว
เจียงเหย่ก่อกองไฟ แล้วออกไปจับไก่ป่ามาตัวหนึ่ง ย่างเป็นมื้อค่ำ
ไก่ป่าย่างหอมฉุย หนังสีทองมีน้ำมันเยิ้ม ดูก็รู้ว่าอร่อย
เจียงเหย่ฉีกน่องไก่มาป้อนเถียนจิ่ว พอมีครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สอง ครั้งแรกเขายังไม่ค่อยชำนาญ แต่คราวนี้กลับคล่องมือขึ้นมาก
เถียนจิ่วกินน่องไก่ย่างไปพลาง พยักหน้าไม่หยุด
ไม่เลว
อร่อย
(น้องจิ่ว เธอยังจำได้ไหมว่าพวกเรามาที่นี่เพื่อทำอะไร?) อาเป่าถามด้วยน้ำเสียงแสนอาลัย
(ไม่ลืมหรอก ฉันกินอิ่มก่อนถึงจะมีแรงกัดเขาไง)
อาเป่ามองเถียนจิ่วที่ตอนนี้กำลังกินเค้กอีกแล้วอย่างพูดไม่ออก
กินเค้กเสร็จก็ดื่มน้ำผลไม้อีกขวด
แล้วก็...
ไม่มีแล้ว
เถียนจิ่วกินจนอิ่มแปล้ ไม่อยากขยับตัวแล้ว
อาเป่า: ......
หลังมื้อเย็น เจียงเหย่สร้างกำแพงน้ำแข็งล้อมรอบเต็นท์เอาไว้แน่นหนาราวกับถังเหล็ก เพื่อป้องกันไม่ให้ซอมบี้ สัตว์ดุร้าย หรืออะไรทำนองนั้นบุกโจมตียามค่ำคืน
เถียนจิ่วเลียเขี้ยว ดวงตาสีเลือดของเธอดูชวนขนลุกในความมืด
(อาเป่า รอตัวร้ายนอนก่อน ฉันจะกัดเขา รับรองว่ากัดทีเดียวเข้าเป้าแน่)
อาเป่าตื่นเต้นขึ้นมา ในที่สุดน้องจิ่วก็จะลงมือทำภารกิจแล้ว
“แปะ...” เทปกาวแถบหนึ่งแปะปิดปากเถียนจิ่วไว้
เถียนจิ่ว: ??
เจียงเหย่มองเถียนจิ่วที่เบิกตากลมโตจ้องเขา ปากถูกเทปแปะปิดจนแก้มป่อง ดูเหมือนปลาปักเป้ากำลังโมโห เขายื่นมือไปลูบหัวเธอ
“ซอมบี้น้อย ห้ามดึงออกนะ เข้าใจไหม?”
ปากของเถียนจิ่วถูกเทปแปะปิดไว้ “......”
“เธอเฝ้ายามให้ฉันอยู่ข้างนอกเต็นท์ ห้ามวิ่งไปไหนตอนกลางคืน เข้าใจไหม?”
เถียนจิ่วมองเจียงเหย่ด้วยสีหน้าเหวอ ๆ หลังพูดจบเขาก็มุดเข้าไปในเต็นท์ แล้วรูดซิปปิดกั้นเธอไว้ข้างนอก
??
ไม่ใช่สิ?
เขาป่วยหรือไง!
ให้ซอมบี้มาเฝ้ายามให้เนี่ยนะ!
เจียงเหย่นอนอยู่ในเต็นท์ มือทั้งสองประสานรองไว้หลังศีรษะ มองเงาร่างเล็ก ๆ บนผืนเต็นท์ ดวงตาสีจางดูเย็นชาไร้ความรู้สึก ไม่เหลือท่าทีอ่อนโยนเป็นมิตรเมื่อครู่แล้ว
ซอมบี้น้อย คืนนี้อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ