โจ๊กอุ่น ๆ หนึ่งช้อนถูกยัดเข้าปากเถียนจิ่ว จังหวะของเธอจึงสะดุดลง
!!
เถียนจิ่วชะงักไป รสชาติแสนอร่อยของโจ๊กในปากทำให้ดวงตาของเธอหรี่ลง
อร่อยเกินคาด
เนื้อสัมผัสนุ่มละมุนลิ้นแตกต่างจากเนื้อที่กรอบนอกนุ่มในอย่างสิ้นเชิง กินเข้าไปคำหนึ่งก็อยากกินต่ออีกคำ
“อร่อย”
“ฉันเอาอีก”
เถียนจิ่วยิ้มหวาน ท่าทางว่าง่ายเรียบร้อยเช่นนี้ ราวกับคนที่ตั้งใจจะกัดคนเมื่อครู่ไม่ใช่เธอ
เจียงเหย่มองซอมบี้ตัวน้อยที่พอกินปุ๊บก็เปลี่ยนเป็นว่าง่ายปั๊บ แล้วทั้งหงุดหงิดทั้งขำ
เธอมีสองบุคลิกหรือไง?
คนที่ตั้งใจจะกัดคนก็เธอ ตอนนี้ที่กำลังออดอ้อนขอของกินก็ยังเป็นเธอ
“อ้า…” เถียนจิ่วอ้าปาก ส่งสัญญาณให้เจียงเหย่ป้อนเธอต่อ
เจียงเหย่มองท่าทางราวกับเป็นคุณหนูของเถียนจิ่ว แล้วถอนหายใจอย่างปวดหัว ก่อนจะป้อนโจ๊กให้เธอต่อ
อาเป่ามองตัวร้ายที่ใจดีอย่างน่าประหลาดใจ แล้วรู้สึกเหลือเชื่อ
น้องจิ่วทำตัวเอาแต่ใจขนาดนี้ เขายังไม่โกรธอีกหรือ?
เถียนจิ่วซดโจ๊กไปถึงห้าชามเต็ม ท้องอุ่นสบาย เธอเลียริมฝีปาก แล้วมองลูกพลับที่เจียงเหย่เพิ่งนำกลับมา
“นั่นอะไร?”
“ลูกพลับ อยากกินเหรอ?” หลังจากเจอเรื่องแบบนี้มาหลายครั้ง เจียงเหย่ก็พอจะเข้าใจนิสัยของซอมบี้ตัวน้อยตัวนี้อยู่บ้าง
เธอชอบกิน และพอมีของกินก็จะว่าง่ายเป็นพิเศษ
เหมือนเด็กอายุหนึ่งหรือสองขวบ ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและอยากลองชิมของกิน
เห็นเถียนจิ่วจ้องไม่วางตา เจียงเหย่จึงหยิบลูกพลับสีทองอร่ามขึ้นมาผลหนึ่ง ปอกเปลือก เอาเมล็ดออก แล้วยื่นให้เธอ “กินสิ”
“อ้า…” เถียนจิ่วอ้าปาก
“……” มุมปากของเจียงเหย่กระตุกเบา ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะส่งเนื้อผลไม้ในมือเข้าปากเถียนจิ่ว
เนื้อผลไม้หวานหอมฉ่ำน้ำ เถียนจิ่วชอบมาก
แล้วก็เป็นเช่นนั้นต่อไป
คุณชายเจียงน้อยปรนนิบัติฮูหยินเถียนจิ่วจนเธอกินลูกพลับหมดเกลี้ยง