มีเพียงไม่กี่คนที่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด แต่เสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นเป็นระลอกคลื่น
ตารางฝึกซ้อมของทีมเก็บตัวซ้ำซากและน่าเบื่อหน่าย
ทุกวันเต็มไปด้วยการสอบเล็กสอบใหญ่ การแก้โจทย์และการอธิบายโจทย์ ตื่นขึ้นมาลืมตาก็เหมือนอยู่ในคุก ทั้งกลุ่มแทบจะคลั่ง
ทันใดนั้นก็มีสาวสวยราวกับนางฟ้ามา และไม่รู้ว่าเฝ้ารออยู่ที่ประตูนานแค่ไหน พอเห็นหัวหน้าทีมหน้าตายของพวกเขาก็ออดอ้อน
หน้าตาดี สมองดีก็เหนือคนจริงๆ
นิสัยเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ก็ยังมีแฟนสาวสวยขนาดนี้มาเยี่ยมในคุก
ชายหนุ่มหลายคนเดินลงบันไดไปแล้วครึ่งทาง แต่เดินสองก้าวก็หันกลับมามอง กินแตงรักความสนุกจนไม่อยากจาก ถูกสวี่จี้ชิงจ้องกลับด้วยสีหน้าเย็นชาจนต้องรีบยกมือทั้งสองข้างยอมแพ้
ไม่ดูแล้ว ไม่ดูแล้วได้ไหม
มีคนแซวก็เป็นเรื่องปกติ ซูเซี่ยไม่คิดอะไร แต่สวี่จี้ชิงกลับไม่ค่อยสบายตัวอย่างที่หาได้ยาก
ผิวขาวซีดก็มีข้อเสียตรงนี้
ต่อให้สีหน้าจะเคร่งเครียดแค่ไหน แต่ปลายหูมีความร้อนเล็กน้อย สีชมพูก็ชัดเจนมาก
เพิ่งออกมาจากในอาคาร จะแก้ตัวว่าเป็นเพราะอากาศหนาวก็ไม่ได้
ซูเซี่ยเอียงคอมองหน้าเขา ผมยาวสลวยร่วงลงจากข้างคอ ลักยิ้มลึก “วันนี้พี่หล่อมาก”
“จริงๆ เลยที่ตาฉันดี เสื้อตัวนี้เข้ากับพี่มาก”
เธอยิ่งพูดยิ่งออกรส ไล้จากง่ามมือถึงข้อมือ ริมฝีปากเผลอหยุดไปโดยไม่รู้ตัว “ทำไมไม่พูดอะไร ฉันมาหาพี่พี่ดีใจไหม คิดถึงฉันจริงๆ หรือเปล่า”
สวี่จี้ชิงขยับลูกกระเดือก มองเธออย่างเงียบๆ
รอจนผู้คนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว จึงคว้ามือเธอมากดหน้าของเธอไว้ที่อกของตัวเอง
ผ้าของเสื้อกันลมแข็งๆ เสียดสีกับใบหน้า ในอากาศเย็นๆ มีกลิ่นผงซักฟอกสะอาดปนอยู่