จริง ๆ แล้วตอนที่สวี่เหวินเหยาตีเขาไม่ได้จริงจังอะไร
หยิบอะไรได้ก็ใช้อันนั้น ตอนเด็ก ๆ ก็เป็นราวตากผ้า กับเข็มขัด และสายไฟยาว ๆ ที่ดึงออกจากหม้อหุงข้าว พอโตขึ้นร่างกายแข็งแรงขึ้น ก็กลายเป็นด้ามไม้ถูพื้น
เท่านี้มันยังไม่พอหรอก
โรงงานปีก่อน ๆ รายได้ดี ลานบ้านมีเด็กไม่เรียนหนังสือเต็มไปหมด พวกมันเที่ยวเตร่ไปทั่วกับแมวและหมาไม่มีเจ้าของ
สวี่จี้ชิงเคยเห็นพวกมันล้อมรอบรังแกหมาจรจัดตัวหนึ่ง ขนสีเทาจนแทบดูไม่ออกว่าสีอะไร กระดูกสันหลังนูนเป็นสัน ๆ ผอมจนเหมือนโครงกระดูก มันสั่นเทิ้มและส่งเสียงร้องโหยหวนภายใต้ไม้ตีผ้าที่พวกเด็กผู้ชายแกว่งไปมา
กระดูกอัลนาคือกระดูกที่ยาวที่สุดในปลายแขน เชื่อมต่อจากข้อมือถึงข้อศอก
สวี่จี้ชิงเทียบกับข้อมือตัวเอง นิ้วชี้กับนิ้วโป้งวนรอบได้ แต่คงจะแข็งแรงกว่ากระดูกของหมาจรจัดครึ่งตัว
อะไรที่แข็งกว่าไม้ตีผ้าเหล็ก?
สองทุ่มสี่สิบ
สวี่จี้ชิงเดินไปที่ไซต์ก่อสร้างข้างล่าง เลือกเหล็กเส้นที่มีเหลี่ยมมาใช้ถนัดมือ
สามทุ่ม
เพื่อนร่วมขับรถที่มากับรถคันเดียวกัน พาสวี่เหวินเหยากลับบ้าน ชายคนนั้นเมาจนนั่งโซฟาไม่ไหว พูดคำหยาบป่ำหลง ๆ ลืม ๆ อาเจียนเต็มพื้น
สามทุ่มสิบนาที
สวี่จี้ชิงที่เก็บกวาดอย่างเงียบ ๆ ในที่สุดก็ทำให้เขาสนใจ
สวี่เหวินเหยาไม่พอใจที่เขาช้า จึงคว้าเหยือกน้ำเย็นบนโต๊ะกาแฟมาโยนทิ้ง
เศษแก้วกระเด็นไปไกล เศษใหญ่หลายชิ้นกระเด็นใส่ตัวเขา สวี่เหวินเหยาหรี่ตามอง เหมือนกับเด็กกลุ่มนั้นที่ตีหมา เก็บเศษแก้วปาใส่สวี่จี้ชิง