เมืองอันเฉิงตั้งอยู่ค่อนไปทางเหนือ ฤดูหนาวพระอาทิตย์ตกเร็วมาก
บ่ายสี่โมงกว่า พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ลมหนาวที่ปะทะหน้าก็ราวกับมีสีสัน สีส้มแดงขอบทอง ทาให้ขนเป็ดที่คอเสื้อกันหนาวของเขากลายเป็นสีแดงสด
ตอนที่โรงงานยังรุ่งเรือง คนงานจากสารทิศที่เข้ามาหางานทำมีมากมาย
ออกจากสถานีขนส่ง ถนนทั้งสายเต็มไปด้วยโรงแรมเล็กๆ และร้านอาหารประจำบ้าน หน้าร้อนม้วนประตูเหล็กขึ้นสูง ปลายปีเปลี่ยนเป็นม่านหนาสีเขียวทหารกันลม ลูกค้าไม่กี่คน หน้าร้านมีป้ายราคาเขียนเต็มไปหมด
พื้นเป็นน้ำแข็งปนน้ำสกปรก มีร่องรอยล้อรถเป็นทาง
สวี่จี้ชิงเดินผ่านร้านอาหารเสฉวนร้านหนึ่ง แล้วเลี้ยวเข้าซอยข้างๆ
ในซอยมีผู้ชายคนหนึ่งรออยู่แล้ว
สวมหมวกถัก หน้าคีมเป็นแผลเป็น หลบลมตัวสั่นๆ สูบบุหรี่ราคาถูก พอเห็นเขาเข้ามา ก็เอาบุหรี่ไปกบกับกำแพงแล้วดับ
สวี่จี้ชิงยื่นธนบัตรสีชมพูสองใบให้ "ของล่ะ"
ชายคนนั้นหยิบไฟฉายอัลตราไวโอเลตเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า ส่องดูอย่างละเอียด แล้วถึงหยิบกระเป๋าถือที่เหยียบอยู่ใต้เท้าขึ้นมา "ไม่ต้องนับ ฉันว่าสิบอันก็สิบอัน"
สองข้างซอยเป็นตึกเตี้ยกำแพงสีเทา แสงสลัว
สวี่จี้ชิงสูง หน้ากากปิดไม่มิดเรียวสันชัดเจน ดวงตาเรียบนิ่งแบบคนที่ผ่านโลกมามาก
คนฝั่งตรงข้ามก็แค่ลงโฆษณาเงียบๆ ในเว็บมือสอง หาเงินเล็กๆ น้อยๆ ผ่านช่องทางสีเทา
ไม่แน่ใจว่าเขามีเบื้องหลังยังไง เลยขมวดคิ้วพูดเสริม "นี่เป็นธนบัตรฝึกจดทะเบียน มีตรา ทำอะไรที่คิดไว้ไม่ได้หรอกนะ"