สีหน้าของสวี่เหวินเหยาถูกแช่แข็ง
“ของปลอม?”
เขาหันหลัง คว้าธนบัตรหนึ่งกำปั้นขว้างใส่หน้าสวี่จี้ชิง “แกกล้าเล่นตลกกับฉันเหรอ?!”
ธนบัตรโปรยปรายราวกับเกล็ดหิมะ
จู่ๆ สวี่เหวินเหยาก็หัวเราะขึ้นมาสองที แล้วหยิบขวดเหล้าที่มีก้นขวดเหลืออยู่ฟาดเข้ากับขอบโต๊ะ แก้วแตกกระจาย เขากำขวดที่มีรอยหยักเหมือนฟันเลื่อยไว้ เดินเข้าไปหาสวี่จี้ชิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทีละก้าว
“ไอ้เด็กเวร นี่แกทำลายชีวิตฉันทั้งชีวิต ใครๆ ก็มาเหยียบย่ำฉันได้ ตอนนี้แกกำลังจะได้มีชีวิตที่ดี แล้วก็กลับมาดูถูกฉันงั้นเหรอ”
“ได้เลย คิดว่าฉันไม่คู่ควรใช่ไหม”
สวี่เหวินเหยาลืมตาขึ้นสองข้างที่ขุ่นมัว มือที่ถือเศษขวดแก้วชูขึ้นสูง ฟาดลงบนหัวสวี่จี้ชิงครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงแหลมขึ้นเรื่อยๆ “ฉันจะทำให้แกดูถูกฉัน! ให้แกดูถูกฉัน!”
“ใครเป็นคนให้กำเนิดแก! ใครเลี้ยงแกมา! อนาคตแกจะหาเงินได้อีกกี่แสน เงินแค่นี้เป็นเศษเล็กเศษน้อยให้พ่อแกทำไมไม่ได้ หา ทำไมต้องโกหกฉัน ทำไมต้องดูถูกฉัน!”
ของเหลวสีเข้มหนืดไหลลงมา ปิดตาข้างหนึ่งของสวี่จี้ชิงอย่างรวดเร็ว
ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีแดงมัวๆ
ข้อมือขวาเจ็บมาก แต่ก็ได้ปรับให้อยู่ในมุมที่หายใจได้ มือซ้ายเริ่มมีความเป็นไปได้ที่จะขยับ ตอนนี้เขาแค่ต้องการเวลาอีกนิด
บาดแผลมากมาย ขมับชุ่มชื้นไปด้วยความร้อน เลือดไหลลงมาตามแนวคิ้วด้านหน้า
สวี่เหวินเหยาหายใจหอบ “แกไม่เชื่อสิ่งที่ฉันพูดเหรอ?”
สันจมูกและมุมปากเต็มไปด้วยกลิ่นหวานและคาวเลือด
มันเหนียวเกินไป เลยคันเล็กน้อย
สวี่จี้ชิงเลียริมฝีปาก จ้องมองสวี่เหวินเหยาตรงๆ ยิ้มเบาๆ “เชื่อ”
ขวดเหล้าแตกจนใช้การไม่ได้แล้ว
สวี่เหวินเหยาเหมือนสัตว์ที่คลุ้มคลั่ง วิ่งเข้าไปในครัวหยิบมีดออกมา หอบหายใจหนักๆ แล้ววางลงบนโต๊ะอาหาร