เขารวบผมข้างขมับและหน้าม้าขึ้นไปเหน็บไว้หลังหู เผยใบหน้าออกมาทั้งหมด
สันคิ้วที่ได้รูป ปลายจมูกที่โดดเด่น ริมฝีปากบางที่เปียกชื้น และบาดแผลเล็กๆ ที่ถูกน้ำแช่จนบวมบริเวณมุมปาก
ในรถแสงสลัวขนาดนั้น มีเพียงความต่างระหว่างขาวกับดำที่ชัดเจนจนงดงามราวกับปีศาจน้ำในตำนาน
ขนตาหนักเปียกชื้นค่อยๆ ยกขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหมือนสมัยวัยหนุ่มของเขา
แววตาแบบนั้นมันช่าง...
ยอมจำนนแต่ก็อวดดี
อายุยี่สิบปี
“หัวเราะอะไร” ซูเซี่ยถูกเขาจ้องจนใจสั่น “ไม่เอาก็ไม่ต้อง”
“ใครบอกว่าไม่เอา”
สวี่จี้ชิงพูด
อาจจะเป็นเพราะรู้ตัวว่าเป็นมือที่สาม จึงไม่กล้าพูดถึงเรื่องที่ถูกขังไว้ข้างนอกรถกลางสายฝนอีกเลย
เขารับเสื้อของซูเซี่ยไป แต่กลับไม่ถอดเสื้อแจ็คเก็ตตามที่เธอบอกเพื่อเช็ดน้ำบนตัว ทว่าเพียงใช้มือบีบเบาๆ ตรงช่วงเปิดอกที่เธอเพิ่งกำไว้
“ฉันแค่คิดว่า” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ปนความคิดถึงเล็กน้อย “ตอนอายุสิบเจ็ด วันนั้นก็มีฝนตก เธอก็เคยให้เสื้อผ้าฉันหนึ่งตัวเป็นผ้าเช็ดตัวเหมือนกัน”
อีกด้านหนึ่งของร่างกาย สายตาเย็นเฉียบพลันพลุ่งขึ้นมาทันที
เปลือกตาซูเซี่ยกระตุกอย่างรุนแรง เส้นเอ็นต้นคอตึงแข็ง “...เหมือนจะมีอยู่ แล้วไง?”
“สิบปีผ่านไป แฟนฉันไม่เปลี่ยนเลย ยังเป็นแบบนี้”
เขาพูดบ้าอะไรอีก...!
ไม่ดูสถานที่ เวลา ด้วย
ซูเซี่ยแทบสะดุ้งจนหายใจไม่ออก
ในรถเงียบสนิท
อีกด้านหนึ่งของร่างกายเธอ มือใหญ่ที่เคยประสานกันอย่างเงียบเชียว ค่อยๆ วางลงบนเข่าของเธออย่างไม่มีเสียง ไม่เอ่ยคำใด สุดท้ายก็หยุดอยู่กลางต้นขา ทะลุผ่านกระโปรงบางๆ
ขนลุกชันขึ้นทั้งแขน เธอแทบอยากเอามือปิดปากชายหนุ่มผู้หยิ่งยะโสคนนี้ “พูดน้อยๆ หน่อย”
สวี่จี้ชิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ย่อตัวลง แห้งมือข้างที่อยู่ใกล้เธอมากกว่า
ซูเซี่ยยังไม่ทันได้โล่งอก)
เขาก็ยกมือขึ้นมา ไม่รู้คิดอะไร เลียนแบบกระจก วางลงบนเข่าของเธอสูงขึ้นไปสามนิ้ว