หน้าประตูห้องเรียนผู้คนเดินขวักไขว่
ซูเซี่ยยืนอยู่แต่แรกก็ดูเก้ๆ กังๆ พอเห็นเขาโผล่มา ดวงตาที่ก้มลงก็เงยขึ้น เปล่งประกายขึ้นมาทันที พร้อมรอยยิ้มที่สดใสและอ่อนโยน
“สวี่จี้ชิง” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ แล้วโบกมือ
หญิงสาวคนนี้ดูเหมือนจะหวานไปเสียทุกอย่าง ยิ่งเวลายิ้มก็ยิ่งหวาน
ลิปบาล์มหรือกลอสอะไรพวกนั้น สวี่จี้ชิงไม่เข้าใจเลยสักนิด แค่รู้สึกว่าริมฝีปากที่โค้งขึ้นของเธอเหมือนผลเบอร์รีสีแดงสด แค่แตะเบาๆ ก็คงจะแตกออกมาให้น้ำหวานไหล
ลักยิ้มเล็กๆ สองข้างนั้นรสชาติเป็นอย่างไรนะ?
จะหวานเหมือนที่เห็นมั้ย?
หรือว่าจะหวานกว่า?
เขาอยากจะแตะดู
หรือแม้กระทั่งอยากจะเลี้ยว
ความคิดนี้ผุดขึ้นอย่างกะทันหัน เกิดจากสัญชาตญาณ แต่ขัดกับความรู้สึกที่ถูกปลูกฝังและการอบรมสั่งสอนมาทั้งหมด
ความหงุดหงิดทั้งเสียวๆ ทั้งแหลมคม สวี่จี้ชิงก้มตาลงโดยไม่รู้ตัว เบนสายตาจากมุมปากของหญิงสาว เขาไม่อยากคิดอีกต่อไป แต่ก็หยุดร่างกายของตัวเองไม่ได้
ขาของเขาแทบไม่เชื่อฟังคำสั่งอีกต่อไป
เสียงเรียกชื่อของหญิงสาวเหมือนเชือกที่มองไม่เห็น ดึงให้หัวใจของเขาเต้นระส่ำ แล้วก็เดินเข้าไปทีละก้าว
ทีมเชียร์ลีดเดอร์ของโรงเรียนมัธยมสายหนึ่งมีชื่อเสียงโด่งดัง ซูเซี่ยไม่ได้เป็นคนสวยระดับที่ใครๆ ยอมรับ แต่ด้วยการที่เธอเคยตามจีบโจวจือเยี่ยนอย่างเปิดเผยมาก่อน จึงทำให้เธอมีชื่อเสียงพอตัว
ที่หน้าประตูมีคนมองมาหลายตา เงาร่างผอมสูงและเงียบขรึมของสวี่จี้ชิงบดบังสายตาคนอื่นไว้ “เธอมาทำไม”