สายลมยามค่ำอ่อนโยน หญิงสาวเดินอยู่ข้างกายเขา เส้นผมมีกลิ่นหอมหวานจางๆ
สวี่จี้ชิงมองดวงตาที่เป็นประกายของเธอแล้วพูดเสียงเรียบ "เพิ่มไม่ได้"
"...อ้าว?" ซูเซี่ยผิดหวังมาก "ทำไมล่ะ"
"ตอนเย็นมีธุระ วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ไม่ว่าง"
ต่อให้ขาดแคลนแค่ไหน เขาก็ไม่อยากรับเงินเธอ
เป็นไปไม่ได้ที่จะฉวยโอกาสจากความเมตตาเล็กๆ น้อยๆ ของเด็กสาวแล้วตั้งราคาแพงลิ่ว หลอกเธอก็ไม่มีประโยชน์
หญิงสาวห่อเหี่ยว นิ้วที่เพิ่งจะชี้ไม้ชี้มืออย่างตื่นเต้นก็ค่อยๆ หย่อนลง เหมือนนกน้อยหุบปีก ห้อยแกว่งอยู่ข้างลำตัว
สวี่จี้ชิงเม้มริมฝีปาก "สมัครคอร์สเรียนพิเศษแล้ว ก็ตั้งใจเรียน"
"ถ้าอยากได้คนช่วยในโรงเรียน ในห้องเรียนทดลองมีผู้หญิงที่สอบได้คะแนนสูงๆ ไปหาพวกเธอสิ"
"คำพูดเมื่อกี้ อย่าพูดกับผู้ชายคนอื่นพร่ำเพรื่อแบบนี้"
ซูเซี่ยวเสียงเบา "ฉันไม่ได้พูดพร่ำเพรื่อสักหน่อย"
น้ำเสียงสวี่จี้ชิงยังคงเย็นชา "อย่าคิดว่าคนอื่นดีเกินไป"
แม้แต่สวี่เจียวเจียวก็ยังเคยเรียนที่โรงเรียนอนุบาลว่า ผู้ชายอันตราย
ไม่ว่าจะเป็นลุง หรือพี่ชาย หรือคุณครู ก็ไม่สามารถอยู่ด้วยกันตามลำพังในที่ลับตาคนได้
ซูเซี่ยโตขนาดนี้แล้ว จะไม่เข้าใจได้อย่างไร?
เธอถูกปกป้องจากครอบครัวมากเกินไป เลยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับด้านมืดของโลก หรือไม่ก็ไม่ได้มองเขาเป็นเพศตรงข้ามเลย บางทีอาจจะเป็นทั้งสองอย่าง
สวี่จี้ชิงรู้สึกหงุดหงิดใจ มองเห็นหญิงสาวอารมณ์ตกต่ำลงไปเรื่อยๆ ก็คิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรปลอบเธอ