ฝูงชนยังคงโห่ร้องแกมเชียร์ล้อ
“เจ้าหญิงน้อยมือเติบจริง ๆ” ชายผมเงินที่เพิ่งพูดไปเบียดกลับเข้ามานั่งในโซฟา พลางเกริ่นให้บรรยากาศครึกครื้นอย่างช่ำชอง “แต่เลี้ยงเหล้าพนักงานบริการน่ะเสียของเปล่า ๆ เขาก็ไม่รู้จักรสชาติของดี”
เขาก้มลงมา เปิดเผยแผงอกแน่น ๆ ที่ซ่อนใต้คอเสื้อ ปลายนิ้วไล้ขอบแก้วอย่างแฝงนัยยะ
“ให้ผมดื่มแทนเขาสักแก้วเป็นไง?”
กล้ามเนื้อแขนของสวี่จี้ชิงเกร็งตึงในทันที
ชายคนนั้นยกแก้วแชมเปญขึ้นจรดริมฝีปากของซูเซี่ย ขอบแก้วกดลงบนริมฝีปากล่างของเธอให้บุ๋มลงเล็กน้อย
รอบข้างส่งเสียงผิวปากระเบิดขึ้น แสงสีฟ้าจากแผงควบคุมสาดมาทางนี้ ส่องให้เห็นขนตาของเธอที่สั่นระริกด้วยความงุนงง
เธอไม่ทันได้ตั้งตัวกับเกมแบบนี้ สัญชาตญาณทำให้เธอหดตัวถอยหลัง แล้วหันมามองเขาอย่างขอความช่วยเหลือ
เสียงแก้วแตกดังสนั่น
แม้แต่ตัวสวี่จี้ชิงเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว มือของเขาก็รั้งข้อมือของซูเซี่ยไว้แล้ว กระชากเธออย่างแรง แล้วเดินตรงออกไปข้างนอก
แก้วหลายใบที่อยู่ด้านนอกสุดร่วงหล่นแตกกระจาย
ฝูงชนตะลึงงัน เหล้าที่เย็นเฉียบซึมเข้าเสื้อเชิ้ต เปียกชื้นไปครึ่งตัวของสวี่จี้ชิงจนกลายเป็นสีดำ
เขาไม่หันกลับไป กลัวว่าจะเห็นรอยผิดหวังบนใบหน้าของเธอที่พูดว่า “ที่แท้เธอก็เป็นพวกนี้เหมือนกัน” เขาเพียงแค่ผลักฝูงชนออกไปอย่างหยาบคาย ไม่สนใจคำด่าของหนุ่มบริการและเสียงตวาดของผู้จัดการ เดินฝ่าทางเดินยาวออกไปด้านนอก
นอกประตูคือคืนฤดูร้อนอันอบอุ่น
พวกเขาเดินผ่านทางเดินอันมืดครึ้ม ลงลิฟต์ที่ไม่มีใครใช้ จนกระทั่งก้าวเท้าลงบนถนนเลียบแม่น้ำ สวี่จี้ชิงก็ยังไม่ปล่อยมือเธอ