ระดับฮอร์โมนของคนเราจะพุ่งถึงจุดสูงสุดในตอนกลางคืน
มันทำให้คนเราหุนหันพลันแล่น ทะลึ่งตึงตัง และมีความคิดเพ้อฝันที่ไม่สมจริงกับทุกสิ่งในโลก
การอยู่เคียงข้างเขา จะมีเรื่องดีๆ อะไรเกิดขึ้นได้?
สวี่จี้ชิงคิด ถ้าเขายังมีสติและจิตสำนึกหลงเหลืออยู่สักนิด ต่อให้หญิงสาวตรงหน้าจะตาแดงก่ำ เขาก็ควรจะส่งเธอกลับไป
มากกว่าที่จะเป็นแบบตอนนี้ ราวกับถูกมนต์สะกด แค่ถูกซูเซี่ยดึงแขนเสื้อสองที ก็เดินกลับไปบนถนนที่ไปบาร์แล้ว
เขาตัวสูง แต่กลับเดินช้า
หญิงสาวก้าวเท้าเบากว่าตอนมาเสียอีก เดินนำหน้าอย่างกระทัดกระทัด "ถ้าคุณเกรงใจ ฉันจะไปบอกหัวหน้าพนักงานเอง เหล้าที่เพิ่งเปิดให้คุณ รายได้ต้องบันทึกเป็นของคุณ ห้ามขาดแม้แต่สตางค์เดียว แก้วแตกไปไม่กี่ใบจะแพงเท่าไหร่ ยังเหลืออีกตั้งมาก อย่าให้พวกตัวประหลาดพวกนั้นมาแย่งความดีไปได้”
“บาร์จ่ายค่าจ้างรายวันเหรอ...ฉันไม่ค่อยเข้าใจ แต่พี่สาวเล็กดูเหมือนจะรู้ดี เราไปหาเมเนเจอร์ด้วยกันเถอะ”
เธอดูเหมือนกลัวเขาจะตามไม่ทัน เดินไปสองก้าวก็หันกลับมามอง กระโปรงพลิ้วไหวเบาๆ
สวี่จี้ชิงปีนี้เองก็อายุแค่สิบเจ็ดเท่านั้น
ก่อนหน้านี้ในใจเคยคิดไว้ว่าไม่เป็นไร ไม่สำคัญ มันเป็นเพียงการปลอบใจตัวเองเมื่อจำเป็น แต่ตอนนี้ ในวินาทีนี้ หลายสิ่งหลายอย่างดูเหมือนจะไม่สำคัญจริงๆ
ใครจะไม่ชอบเธอกัน?
ใครก็ตามที่อยู่กับซูเซี่ยแบบนี้ ดูเหมือนจะสดใสขึ้นมาได้
เขาเหมือนขโมยที่มือเต็มไปด้วยเพชร รู้ว่าแสงเจิดจ้าแบบนี้อยู่ได้ไม่นาน ท้ายที่สุดก็ไม่ใช่ของเขา แต่ก็ยังผิดศีลธรรมที่หัวใจเต้นแรง ปลายหัวใจหวานจนขม