"ไม่เหนื่อย"
ผมของเธอทั้งลื่นทั้งนุ่ม สวี่จี้ชิงคันจนทนไม่ไหว ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ แต่ก็นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม
เขาไม่เคยปลอบใคร และก็ไม่รู้ว่าอย่างไรถึงจะเรียกว่าปลอบ
ต่อให้สวี่เจียวเจียวร้องไห้แค่ไหน เขาก็แค่หน้านิ่ง ๆ พูดเหตุผลให้ฟัง แต่ซูเซี่ยไม่เหมือนสวี่เจียวเจียว
ต่อให้ซูเซี่ยไม่ขออะไรจากเขา เขาก็อยากให้ทุกอย่างกับเธอ
เธอรักสวยรักงามไม่ยอมแตะน้ำสกปรก เขาก็มาโรงเรียนแต่เช้า เก็บใบไม้ในสนามปิงปองให้ เธออยากสอบได้คะแนนสูง เขาก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ให้เธอลอกคำตอบตามสบาย
แต่คนอื่นเขาไม่ชอบแบบนี้
วันนี้เธอบอกว่าอยากกินแตงโม
แค่เดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็หามกลับมาแล้ว ไม่ใช่ของมีค่าอะไร เธอจะชอบไหมนะ?
"แตงโมหวานไหม?" สวี่จี้ชิงถาม
ตั้งแต่เขากลับมา ซูเซี่ยก็ได้แต่คิดจะให้เขากินข้าว ไม่มีเวลาไปสนใจแตงโมเลย แต่เธอก็ไม่กล้าทำให้คนทำคุณเสียใจเหมือนพวกผู้ชายนิสัยเนรคุณในบ้านพวกนั้น
เธอถอยหลังเล็กน้อย ลักยิ้มเล็ก ๆ หวานน่ารัก
"หวานมาก!"
ฟ้ามืดแล้ว ซูเซี่ยโกหกหน้าไม่อาย เอียงหัวโยกไปมา ชวนให้เขามองดูแตงโมชิ้นนั้นในชาม "เธอก็กินสิ ฉันเลือกชิ้นที่ดีที่สุดให้ เจอแตงโมเนื้อกลางลูกใหญ่เลย"
เธอเร่งอีก "ชิมสิ"
สวี่จี้ชิงเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันไม่มีมือ"
จริงด้วย มือหนึ่งถือตะเกียบ อีกมือถือชาม
มือขวาของเขาใช้ได้แค่สามนิ้ว แถมไม่มีการเปลี่ยนมือด้วยซ้ำ
ซูเซี่ยเอ่ยอย่างลองเชิง "...งั้นฉันป้อนเธอก็แล้วกัน"