สวี่จี้ชิงคว้าข้อมือหลี่รุ่ยแล้วดันเข้าไปตอนที่เขากำลังจะกดลง หลี่รุ่ยเพิ่งจะรู้ว่าร่างผ่ายบางของเขาซ่อนพลังที่น่ากลัวเอาไว้มากแค่ไหน
นิ้วของเขาถูกง้างออกโดยไม่สนใจ ราวกับจัดการตัวอย่างสิ่งมีชีวิต จับที่คอของสวี่จี้ชิง ใต้ฝ่ามือมีลูกกระเดือกกระตุก สวี่จี้ชิงค่อยๆ พามือของเขาบีบลง
"บีบให้สุดสิ" ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาทำมุมมองลงมา เสียงเย็นชามั่นคง "เมื่อกี้ไม่ใช่จะฆ่าข้าอยู่หรอกหรือ แรงหน่อยสิ"
หลี่รุ่ยมองเลือดไหลออกจากบาดแผลยาวๆ เหล่านั้น ตามผิวซีดและรอยแผลเป็นเก่าของสวี่จี้ชิง ไหลลงไปที่ข้อศอกเป็นสาย
เขาพยายามหดมือกลับแต่ถูกกดไว้แน่น บนคอของสวี่จี้ชิงเริ่มปรากฏรอยนิ้วมือ สีเข้มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเชือกสีดำม่วง
"ไม่...อย่า..." หลี่รุ่ยกลัวจนแทบคลั่ง น้ำตาปนน้ำมูกไหลลงมา "ขอร้องล่ะ..."
แสงไฟฉายสว่างจ้าสาดเข้ามา สวี่จี้ชิงก็คลายแรงกะทันหัน
หลี่รุ่ยเห็นเขาเซถอยหลัง ตั้งใจหลบไปสองก้าว แล้วภายใต้สายตาตื่นกลัวของตัวเอง สวี่จี้ชิงก็คุกเข่าลงตรงหน้าโดยไม่ลังเล
อะไรที่ว่าชายมีค่าดั่งทอง
อะไรที่ว่าศักดิ์ศรี
ในสายตาของเขาล้วนเป็นแค่เศษฝุ่นไร้ค่า ลมพัดก็ปลิวหาย
แสงไฟฉายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ส่องตรงไปที่ทั้งสองคน ราวกับสปอตไลต์บนเวที ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาที่เปราะบางและเจ็บปวดของสวี่จี้ชิงสว่างไสว
หลี่รุ่ยเพิ่งจะเข้าใจ—
เด็กเรียนหน้าซึมคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นคนบ้าอย่างแท้จริง