โรงพยาบาลประจำจังหวัดไม่ใหญ่ ไม่ได้ซับซ้อนเหมือนโรงพยาบาลใหญ่ในเจียงเฉิงที่สลับซับซ้อนเหมือนเขาวงกต
ซูเซี่ยสะพายกระเป๋าผ้าใบ วิ่งสุดชีวิตตามป้ายบอกทาง พอเหยียบเข้าไปในประตูกระจกของตึกฉุกเฉิน ครูติงก็กำลังเดินออกมาทางนี้แต่ไกล
เธอโบกมือสุดแรง
พื้นหินอ่อนในวันฝนตกเปียกลื่น เธอเกือบล้ม แต่ก็พยายามทรงตัวให้ยืนได้ แล้วไม่หยุดฝีเท้า วิ่งหอบไปหาผู้หญิงคนนั้น
"หนูน้อยหลีกทางหน่อย อย่าขวางทาง!"
ในโถงทางเดินเสียงวุ่นวาย หมอผลักเตียงคนไข้เดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว
คนที่นอนอยู่เป็นนักเรียนหนุ่ม ร่างกายอ่อนแอ แขนข้างหนึ่งห้อยลงข้างเตียง ส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด ผ้าปูเตียงสีฟ้ามีเลือดจางๆ แต้มเป็นจุดๆ
หัวใจของซูเซี่ยกระตุกวูบ นิ้วมือขดงอโดยไม่รู้ตัว
ตอนเดินผ่าน เธอวิ่งตามไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว พอเห็นใบหน้าของคนแปลกหน้าชัดๆ จึงได้สติ ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาในชั่วพริบตา
ไม่ใช่สวี่จี้ชิง
แล้วสวี่จี้ชิงอยู่ที่ไหนกัน
ร่างกายอายุสิบเจ็ดของเธอยังเด็กและแสนจะซุ่มซ่าม เวลาเจอเรื่องเข้าจริงๆ ก็ทำได้แค่ควักเงินที่ซูเสี่ยวเจวียนให้ออกมาหมด แต่นอกนั้นคิดอะไรไม่ออก
เคยดูข่าวเด็กสาวหายตัวในทีวีมามากมาย เธอก็กลัวว่ามอเตอร์ไซค์ของลุงหลี่จะพาเธอไปแบบไม่มีวันกลับ
แต่สวี่จี้ชิงบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นเลยนะ
ตอนที่ไฟฉายส่องวาบ เธอเห็นกับตาว่าสวี่จี้ชิงตัวเปื้อนเลือด คุกเข่าลงกับพื้นตรงๆ เขาจะเจ็บปวดแค่ไหน?
ระหว่างทางมานี่ บนภูเขามืดสนิท ลมแรงพัดเข้าไปในคอเสื้อ ซูเซี่ยเต็มไปด้วยความโทษตัวเอง